اختلاف بر سر نام این غذا (آرانچینی در کاتانیا و آرانسین در پالرمو) قرن هاست که ادامه دارد. حتی گائتانو باسیل، مورخ پالرمیتی، میخواست در این زمینه اظهار نظر کند. به گفته باسیل، در واقع، نام این دستور غذا از شباهت مورفولوژیکی توپ های برنج خوشمزه با پرتقال گرفته شده است که نمادی از غذاهای سیسیلی است. به همین دلیل، مورخ می گوید، بدون شک نام اصلی این غذا آرانسین است.و در واقع، شباهت بین آرانچینی و میوه آبدار مشهود است. با این حال، اثبات بازیل کافی به نظر نمی رسد. حداقل بر اساس انجمن دو سیسیل که با در نظر گرفتن یک فرهنگ لغت سیسیلی-ایتالیایی به عنوان منبع، ادعا می کند:پس از سالها مبارزه بر اساس ریشهشناسی، به نظر میرسد تاریخ با مردم کاتانیا موافق است: در واقع، حتی در پالرمو، در زمان پادشاهی دو سیسیل، مردم «آرانسینو» میگفتند. این احتمال وجود دارد که در سیسیل غربی این اصطلاح در طول سال ها فلج شده باشد، که در منطقه کاتانیا اتفاق نمی افتاد. این در واقع نتیجه کشف یک فرهنگ لغت سیسیلی از سال 1857، اثر جوزپه بیوندی از پالرمو است.آرانچینو در واقع در دوره تسلط ساراسین در سیسیل متولد شد، زمانی که در طول ضیافت ها عادت داشت که یک سینی غنی از برنج با طعم زعفران و چاشنی سبزیجات و گوشت در مرکز میز باشد.بنابراین، اولین نسخه از آرانچینو، یک چوب برنج ساده است که با دو دست و بدون گوجه فرنگی که در آن زمان هنوز باید از قاره آمریکا وارد می شد، لذت برد.ایده دادن به این دستور غذای خوشمزه نت ترد و شکل گرد کلاسیک، در عوض از یک نیاز عملی سرچشمه می گیرد: در واقع، به نظر می رسد که فردریک دوم این غذا را بسیار دوست داشت که می خواست آن را با خود ببرد. در سفرهای شکار . در این نقطه بود که نان معطر آرانچینو متولد شد، ایده آل برای قابل حمل کردن آن تیمبال خوشمزه برنج.
