منشأ اسب ایرانی به طور سنتی به سال 1742 باز می گردد، زمانی که چارلز سوم بوربن انتخاب را برای جان بخشیدن به "نژاد دولتی پرسانو" آغاز کرد. برای این منظور او شروع به عبور از مادیانهای نژاد ناپلی، سیسیلی، کالابرز و پولیس با اسب نرهای نژاد شرقی-تورا در املاک پرسانو در کامپانیا کرد. در اعزامی به تاریخ 31 دسامبر 1763، چارلز سوم دستور داد تعدادی اسب پدر از اندلس به منظور بهبود نژاد وارد شوند. بعدها عده ای اصیل عرب و فارس نیز معرفی شدند.برای بیش از یک قرن نژاد ایرانی به عنوان یکی از بهترین نژادهای موجود در ایتالیا شهرت داشت. این به لطف تعداد زیادی از اقداماتی که برای حفظ میراث ژنتیکی "نژاد سلطنتی" انجام شد، همانطور که چارلز سوم آن را تعریف کرد، ممکن شد.گنجاندن برخی از بازتولیدکنندگان مکلنبورگ، خلوص نژاد را "آلوده" کرد، که با فرمانی که وزیر جنگ، سزار ریکوتی در سال 1874 صادر کرد، رسماً سرکوب شد. بنابراین همه حیوانات در بازارهای حیوانات منطقه سالرنو فروخته شدند.تنها در سال 1900 بود که به لطف فرمان جدیدی که توسط وزیر جنگ آن زمان صادر شد، این نژاد رسماً بازسازی شد و تقسیم آن به دو گروه را نیز مجاز کرد:گروه 1 لواتی خون خالص شرقیگروه دوم Melton Pure English bloodمادیان ها که توسط کمیسیونی متشکل از افسران ارشد سواره نظام و دامپزشکان انتخاب شده بودند، در میان مزارع مجاور و هنگ ها و مدارس سواره نظام یافت شدند.پس از سرکوب مرکز عرضه چهارپا پرسانو، که در سال 1954 انجام شد، این نژاد به حدود 50 مادیان کاهش یافت و به پست جمع آوری چهارپا در گروستو، زیر نظر وزارت دفاع، منتقل شد.در مورد ترکیب، این نژاد دارای سر دراز با گردن بلند است. شانه به درستی متمایل است، پژمرده ها مشخص و خط پشت-کمر کوتاه است. کمر کوتاه است، کروپ شیب دار و کوتاه است. سینه پهن و سینه عمیق است.اندام ها منظم، کاملاً باریک هستند. مفصل ها منظم هستند و راه رفتن بسیار هماهنگ و ظریف است. عمودها منظم و پا نسبتاً کوچک است.
