سودان بیش از دو برابر تعداد اهرامی دارد که در مصر خواهید یافت. می دانم – من هم نمی توانستم باور کنم. برای همین باید خودم می دیدم. مطمئناً، سودان را ذکر کنید و بیشتر مسافران اعتراف خواهند کرد که آن را به عنوان یک منطقه جنگزده از بیابان بیآرام تلقی میکنند – گرفتار نسلکشی و بحران پناهندگان در دارفور و جنگ داخلی جاری در جمهوری جدید سودان جنوبی به دنبال انشعاب شمال به جنوب در سال 2011. گرانیت برای مجسمه ها، پرهای شترمرغ و بردگان. رسیدن به جنوب تا جبل برکال – کوه کوچکی در شمال خارطوم – آنها قلعه ها و بعداً معابدی در طول مسیر ساختند تا تسلط خود را بر نوبی ها نشان دهند. منطقه تسخیر شده به کوش معروف شد و کوشی ها همه جنبه های فرهنگ مصری را از خدایان گرفته تا گلیف ها را پذیرفتند. اما زمانی که امپراتوری مصر در 1070 قبل از میلاد فروپاشید، نوبی ها آزاد بودند. با این حال، دین آمون عمیق شد و 300 سال بعد، آلارا، پادشاه کوش، رنسانس فرهنگ مصر، از جمله ساخت اهرام خود را رهبری کرد. اکنون که خود را فرزندان واقعی خدا آمون میدانستند، نوه آلارا پیه به شمال حمله کرد تا معابد بزرگ را بازسازی کند و برای نزدیک به 100 سال مصر توسط "فرعونهای سیاه" اداره میشد. در اوج سلطنت، تحت فرمان طاهرقا، پادشاه معروف کوشی، قلمروهای آنها تا لیبی و فلسطین کشیده شد. تاج پادشاه دو مار کبری داشت: یکی برای نوبیا و دیگری برای مصر. آخرین محل دفن بزرگ این فرعون های سیاه سلطنتی در مرو، شهری باستانی در کرانه شرقی رود نیل بود. از Soleb نه ساعت با ماشین فاصله دارد، اما ارزشش را دارد: اینجا، بیش از 200 هرم وجود دارد که در سه مکان گروهبندی شدهاند. در سال 300 پس از میلاد امپراتوری کوش رو به زوال بود. رو به زوال کشاورزی و حملات فزاینده از اتیوپی و روم پایان حکومت آنها را به همراه داشت. مسیحیت و اسلام دنبال شد و دعاها به خدای مصری آمون از حافظه محو شد.
