ایستگاه جانورشناسی آنتون دورن ناپل

تأسیس ایستگاه جانورشناسی به مارس 1872 برمی گردد. آنتون دورن، بنیانگذار و اولین مدیر، در سال 1840 در اشتتین، در پومرانیا، که اکنون بخشی از لهستان است، در خانواده ای از طبقه متوسط به دنیا آمد. دورن در دانشگاه های مختلف آلمان جانورشناسی و پزشکی خوانده بود، اما بدون اشتیاق زیاد. ایده‌آل‌های او در تابستان 1862 زمانی که به ینا رسید و ارنست هکل را در آنجا ملاقات کرد تغییر کرد و او را با آثار و نظریه‌های چارلز داروین آشنا کرد. دورن مدافع سرسخت نظریه داروین در مورد «نزول با اصلاح»، نظریه تکامل با انتخاب طبیعی شد. سپس تصمیم گرفت زندگی خود را وقف جمع آوری حقایق و ایده ها در حمایت از داروینیسم کند و این نقطه شروع یک ماجراجویی مادام العمر شد. در طول دوران دانشگاهی خود دوره های تحقیقاتی را در ساحل دریا گذراند: در هلیگولند، در هامبورگ، در میلپورت در اسکاتلند و در مسینا. در اینجا پروژه ای شکل گرفت که کره زمین را با شبکه ای از ایستگاه های تحقیقاتی بیولوژیکی، شبیه به ایستگاه های راه آهن، که در آن دانشمندان می توانستند توقف کنند، مواد جمع آوری کنند، مشاهدات و آزمایش ها را انجام دهند، قبل از رفتن به ایستگاه بعدی شکل گرفت.دورن که با مشکلات زیادی روبرو شد، شروع به خیال پردازی در مورد امکان زیست شناسان دریایی برای رسیدن به دریا و یافتن یک میز کار آماده، با آزمایشگاه، خدمات، مواد شیمیایی، مجلات و کتاب ها و اطلاعاتی درباره مکان و زمان گونه های خاص کرد. به همراه اطلاعات مفیدی در مورد شرایط محلی دریا، بستر دریا و سواحل یافت شد. دورن پس از تلاش برای انجام پروژه خود در مسینا، تصمیم گرفت که ناپل مکان ایده آلی برای ایستگاه او باشد. انتخاب این شهر به دلیل ثروت بیولوژیکی فراوان دریای مدیترانه و همچنین امکان توسعه یک پژوهشکده با اهمیت بین المللی در خود شهری با حرفه بین المللی و ابعاد بزرگ بود. پس از بازدید از آکواریوم برلین، که به تازگی افتتاح شده بود، او فکر کرد که یک آکواریوم عمومی ممکن است به اندازه کافی برای هزینه یک دستیار آزمایشگاهی دائمی درآمد داشته باشد. ناپل با 500000 سکنه یکی از بزرگترین و جذاب ترین شهرهای اروپایی بود که هجوم قابل توجهی از گردشگران (30000 نفر در سال) و بازدیدکنندگان بالقوه آکواریوم را داشت.آنتون دورن با کنار هم گذاشتن قوه تخیل، اراده، مهارت دیپلماتیک و مقدار زیادی شانس، به لطف حمایت دوستانه دانشمندان، هنرمندان و موسیقیدانان، بر تردیدها، جهل ها و سوء تفاهم ها غلبه کرد و توانست مقامات شهرداری را متقاعد کند که رایگان به او بدهند. یک قطعه زمین در ساحل دریا، در ویلا زیبای Comunale، سپس پارک سلطنتی. او به نوبه خود قول داد که با هزینه شخصی ایستگاه جانورشناسی را بسازد. دورن دقیقاً می‌دانست چه می‌خواهد و چگونه و نقشه‌های ساخت و ساز را خودش آماده کرد. پایه ها در مارس 1872 گذاشته شد و در سپتامبر 1873 ساختمان به پایان رسید. پس از ساختمان اول، که در حال حاضر قسمت مرکزی آن است، یک ساختمان دوم که توسط یک پل به اولی متصل می شود، در سال 1885-1888 اضافه شد، در حالی که حیاط و قسمت غربی در سال 1905 ساخته شدند. تنها پنجاه سال بعد، کتابخانه ساخته خواهد شد. بین ساختمان اول و دوم تعبیه شده است.آکواریوم عمومی با مساحت 527 متر مربع در 26 ژانویه 1874 افتتاح شد و تا به امروز منحصر به فرد باقی مانده است، زیرا از زمان ایجاد آن تغییرات بسیار کمی داشته است، این آکواریوم قدیمی ترین آکواریوم قرن 19 است که هنوز در حال کار است و فقط به طور انحصاری به جانوران و گیاهان دریای مدیترانه اختصاص دارد. زیر نظر ویلیام آلفورد لوید، مهندس انگلیسی که در طراحی آکواریوم های عمومی در هامبورگ و لندن مشارکت داشته، ساخته شد.افتتاح رسمی ایستگاه جانورشناسی در 14 آوریل 1875 انجام شد.با توجه به مطالعات اخیر در مورد جامعه شناسی سازمان، ایستگاه جانورشناسی یک مدل برنامه ریزی تحقیقات علمی فراصنعتی را در اواسط دوران صنعتی پیش بینی کرد که به مضامین معمول فعلی مانند بین رشته ای بودن، ظرفیت مدیریتی برای تامین مالی شخصی (از طریق آکواریوم) علاقه داشت. و فروش حیوانات دریایی به سایر موسسات تحقیقاتی و غیره، ارتقای همکاری و همکاری کلیه افراد درگیر در تحقیق (همکار، تکنسین، ماهیگیر و سرایدار). 19 برنده جایزه نوبل به طور فعال در آزمایشگاه‌های آن کار کرده‌اند و به توسعه علوم زیستی کمک زیادی کرده‌اند.