این صومعه واقع در شهری در دامنههای آلپ، نه چندان دور از زوریخ، بهخاطر مدونای سیاهپوست معروف، زندگی مذهبی غنی و معماری و هنر بینظیر باروکش مشهور است. 55 راهب با حدود 350 دانش آموز در مدرسه ابی تدریس می کنند، در چندین محله خدمت می کنند و برای نیازهای معنوی زائران در دسترس هستند. تاریخچه صومعه به سال 934 برمی گردد، زمانی که یک جامعه رهبانی در مکانی تأسیس شد، جایی که زاهدان سنت ماینراد به عنوان شهید در سال 861 درگذشت. در سراسر اروپا مجسمه معروف مریم و پسرش عیسی در کلیسای بانوی ما در نزدیکی ورودی اصلی کلیسای ابی در قرن پانزدهم حک شده است و توسط زائران در داخل کلیسای مقدس مورد احترام قرار می گیرد. در سال 1704، برش بیل برای ساختمان های باروک فعلی صومعه انجام شد. کلیسای باشکوه صومعه باروک در سال 1735 تقدیس شد. زائران از سراسر اروپا به اینزیدلن به عنوان یکی از محبوب ترین زیارتگاه های ماریان آمدند – خیلی قبل از لورد یا فاطمه. در سال 1798، صومعه توسط سربازان فرانسوی بسته شد و راهبان مجبور به فرار به اتریش و آلمان شدند. آنها تنها چند سال بعد توانستند به خانه خود بازگردند. خوشبختانه آنها توانستند مجسمه معجزه آسا را در سفری ماجراجویانه در سوئیس، ایتالیا و اتریش نجات دهند. در حالی که جامعه در تبعید بود، سربازان کلیسای بانوی ما را که در سال 1817 به سبک کلاسیک بازسازی شد، ویران کردند. در سال 1854، برخی از راهبان آینزیدلن سنت ماینراد آرچابی را در ایندیانا، ایالات متحده تأسیس کردند. ایالات متحده ساخته شد. پاپ پیوس دوازدهم در سال 1947 حقوق صومعه را به عنوان یک صومعه سرزمینی تأیید کرد، به این معنی که صومعه برابر با یک اسقف نشین است. در سال 1948، زمانی که تعداد راهبان آینزیدلن به بیش از 200 نفر رسید، 12 نفر از آنها برای تأسیس یک خانه دختر جدید در لوس تولدوس، آرژانتین فرستاده شدند. در سال 1984، جامعه میتوانست از یک بازدیدکننده و زائر معروف استقبال کند: پاپ سنت جان پل دوم، که محراب اصلی کلیسای ابی را تقدیس کرد. هر ساله نزدیک به یک میلیون نفر از سرتاسر جهان از زیارتگاه بانوی ما اینزیدلن به عنوان مقصدی برای خود، به عنوان بخشی از تور سوئیس یا در راه رفتن به مکانهای زیارتی دیگر مانند رم، لوردس یا فاطمه بازدید میکنند.
