این اثر که در سال 1859 خلق شد، متعلق به دوران بلوغ فرانچسکو هایز است و یکی از شناخته شده ترین نقاشی های قرن نوزدهم ایتالیا است. مضمون نسخه 1823 را دوباره پیشنهاد می کند، آخرین بوسه ای که رومئو به ژولیت داده است، که در ترامتزو نگهداری می شود و نسخه دیگری شبیه به این یکی که در سال 1998 یافت شد، بین سال های 1859-67 ساخته شد و به نمایشگاه جهانی در پاریس فرستاده شد. 1867. پس از مرگ حامی آن، آلفونسو ماریا ویسکونتی دی سالیتو، این نقاشی به آکادمی بررا در میلان اهدا شد، جایی که هنوز هم در آنجا به نمایش گذاشته می شود. این فقط نشان دهنده یک بوسه پرشور بین دو عاشق نیست: معنای واقعی آن اتحاد بین ایتالیا و فرانسه است که با رنگ های لباس و کلاه نشان داده می شود، یعنی قرمز، سبز، سفید، آبی، آبی.تفسير سياسي را برخي جزئيات پيشنهاد ميكند: پسري كه با شنل پوشيده شده، در حالي كه كلاه روي چشمانش فرو رفته، صورتش در سايه است و خنجر در كمربندش، ايده يك توطئهگر يا انقلابي را مطرح ميكند. پا روی پله، انگار قرار است فرار کند و سایه مرد مرموز از تصویر بریده شده (انگار کسی منتظرش است: همدست؟) حکایت از جنایت یا اقدام خشونت آمیز یا فرار دارد. به طور خلاصه، جزئیات داستانی که به نظر موضوعی برای تئاتر (یا اگر معاصر بود، برای یک فیلم تاریخی) باشد. برخلاف پویایی چهره مرد، دختر کاملاً رها شده است، بدنش به سمت عقب قوس دارد و دستی که به نظر می رسد بیشتر در آغوش گرفته شود تا در آغوش گرفتن.تضاد بین قرمز و آبی، انعکاس نورانی ابریشم لباس دخترانه و تیرگی و قوام کت پسرانه، بسیار ظریف و تاثیرگذار است.اهمیت سیاسی موجود در تصویر را نیز باید در رابطه با نمایشگاه این نقاشی قرار داد که چند ماه پس از ورود ویتوریو امانوئل و ناپلئون سوم به شهر میلان در بررا در 9 سپتامبر 1859 برگزار شد.مقایسه بین نسخه بررا و نسخه پاریسی، که اخیراً کشف شده است، پیام سیاسی Risorgimento را به شیوهای شگفتانگیزتر برجسته میکند. در واقع، در نسخه پاریسی، روبند سفید رها شده بر روی پله ها و برگردان شنل پسرانه سبز رنگ وجود دارد. رنگ سه رنگ ایتالیایی، همراه با آبی لباس دختر، به اتحاد ایتالیا و فرانسه اشاره دارد که امکان تشکیل دولت جدید ایتالیا را فراهم کرده بود.
