سبک کلاسیک و هوشیار، یک سرسرای زیبا، پرده قرمز بزرگ روی پیشنمایش هر چند اندازه کوچک، تئاتر "Cilea" در معماری و اثاثیه، بهویژه پس از بازسازی که پس از بیش از یک دهه آن را به شهر بازگرداند، اصلاح شده است.
این ساختمان در منطقه ای قرار دارد که قبل از زلزله 1908 توسط تالار شهر (صومعه سابق دومینیکن) اشغال شده بود. تاریخ سازنده تئاتر با موانع، وقفه ها و تغییرات متعدد در طول ساخت مشخص شده است: پروژه طراحی شده در سال 1919 در بخش های مختلف قرارداد بسته شد، بارها به دلیل کمبود بودجه قطع شد و در دهه 1930 تکمیل شد. از نقطه نظر رسمی، به سه ساختمان تقسیم می شود: اولین ساختمان مشرف به کورسو گاریبالدی، ساختمانی است که به بهترین وجه ویژگی های یادبود را بیان می کند. از یک رواق بیرون زده بدنه مرکزی در طبقه همکف تشکیل شده است که از طریق یک راه پله مرکزی و دو رمپ جانبی برای وسایل نقلیه قابل دسترسی است. از ایوان به سمت دهلیز ساخته شده در دو سطح می گذرید که با ستون های ظریف و پوشش های مرمر مشخص می شود. بلافاصله پس از آتریوم وارد بدنه دوم ساختمان می شوید، تالار مرکزی که شکل نعل اسبی مشخصه قرن نوزدهمی دارد و توسط یک پیش نما به صحنه متصل می شود. این در ارتفاع در سه ردیف جعبه و یک گالری که در قسمت مرکزی توسط جعبه افتخار قطع شده است توسعه می یابد. جعبه ها با پارتیشن هایی که جایگزین ستون های پیش بینی شده در اولین پیش نویس پروژه شدند، مشخص شدند. تالار، که در معرض انواع مختلف قرار داشت، سقفی گنبدی شکل با خرپاهای کلاهک فلزی داشت. از سالن به برج منظره متشکل از صحنه، رختکن و اتاق های انبار می رسید. از نظر بیرونی ساختمان تقسیم را به سه عنصر حفظ می کند و بازی حجم ها را تقویت می کند. نمای بدنه قدامی با دو قسمت مشخص مشخص میشود که دو طبقه را مشخص میکنند: طبقه اول شامل یک سری نوارهای افقی در سنگریزه چکشکاری است که به گلدسته با تزئینات تریگلیف ختم میشود. دومی در عوض با روند ستونهای مرکب ترکیب شده و متناوب با پنجرههای قوسی یا با میخ شیروانی مشخص میشود. در بالای ستونها یک گلدسته و یک عرشه وجود دارد که بر روی آنها، مطابق با ستونها، نقش برجستههایی با سر یک الهه وجود دارد. بیرون، اتاق دیوار رو به ارتفاعات را قطع می کند و بدنه جلویی را با سطوح خمیده اش از عقب جدا می کند. مشخصه دومی با پدینت مشرف به Via del Torrione است: این بالاترین عنصر کل ساختمان است که از سه ردیف پنجره تشکیل شده است که آخرین آنها قوسی است.
اولین افتتاحیه تئاتر در سال 1931 انجام شد. پس از جنگ جهانی دوم، اتاق تئاتر سیلیا بزرگ شد و شکل جدیدی به خط جعبه ها داد، سقف مجلل و با ابهت شد و محوطه با سالن جدید. برای ارکستر بسیار ظریف بود. بنابراین سیله به یکی از زیباترین و کاربردیترین سازههای ایتالیا تبدیل شد و توسط شهردار دومنیکو مانینو در ۲۵ فوریه ۱۹۶۴ با اپرای Il Trovatore اثر جوزپه وردی دوباره افتتاح شد. برای حدود بیست سال، این سازه میزبان شرکتهای نثر، واریته و تئاتر بود که زیباترین نامها را در صحنه هنری ایتالیا و بینالمللی پس از جنگ به رخ کشیدند. در سال 1985 کمیسیون نظارت استان به دلیل بازسازی های اساسی و انطباق با جدیدترین مقررات پیشگیری از آتش سوزی، تئاتر را غیرقابل سکونت اعلام کرد. سرانجام، پس از تقریباً هجده سال کار پایان ناپذیر، تئاتر شهری Cilea به شهر رجیو بازگردانده شد و آماده ادامه سنت باشکوه هنری و فرهنگی خود با پذیرایی از مهمترین هنرمندان این بخش اول قرن بیست و یکم است. از سال 2008، برخی از اتاق های این ساختمان گالری هنر مدنی جدید را در خود جای داده است.
