تنباکو، طلای سیاه کامپانیا

ایتالیا همچنین اولین صادرکننده تنباکو در اروپا و کامپانیا پیشرو در این بخش است. در واقع این کشور به تنهایی 50 درصد تنباکوی ایتالیایی را تولید می کند. بیشترین تولید در استان های کازرتا، بنونتو و آولینو متمرکز است که به ترتیب 41، 33 و 15 درصد کل تولید منطقه ای تولید می شود.در سال 1635 یک رژیم انحصاری واقعی در ناپل ایجاد شد، اولین امتیازات کشت تنباکو در پایتخت، در صومعه S. Chiara و در منطقه Lecce متولد شد. بعدها، در آغاز قرن نوزدهم، این جیواکینو مورات بود که کشت تنباکو را در کامپانیا تشویق کرد و جمع آوری آن و قرار دادن آن را در کارخانه های خصوصی آن زمان تضمین کرد، زیرا این کشت کاهش یافته بود.با حذف ناوگان انگلیسی که واردات خارجی را در دوران حکومت فرانسه مسدود کرده بود، امکان کشت تنباکو به جای پنبه، غلات و حبوبات، مواد ضروری در شرایط انزوای تجاری، بازگشت. با فردیناندو اول، انحصار کشت و فرآوری ایجاد شد، انحصاری که پس از چند دهه، در مالکیت خصوصی، به شاهزاده تورلونیا فروخته شد. پس از گسترش خاصی در کشت، که در آن ارباسانتا به عنوان یک محصول انفیه برتری داشت، که شامل تمام شاهزاده‌های ما، تا دشت سالرنو و فراتر از آن، تثبیت تولید رخ داد که بیش از همه در کاوا، نوسرای بالا و نوسرای بالایی انجام شد. بخش های کوچکی از قلمرو ویتری.پس از اتحاد ایتالیا، مزیت کشت توسط خصوصی سازی دولتی اعطا شد که همچنین کنترلی را برای جلوگیری از قاچاق، که بسیار گسترده بود، اعمال می کرد.در سال 1841، در 9 ژوئیه، Intendenza of Principality Citeriore به شهردار کاوا نوشت که پرورش دهندگان از "tacconcelli" (برگ های کوچک آپیکال) برای جایگزینی بهترین برگ ها استفاده کردند، که به جای تحویل قاچاق، آنها را قاچاق کردند. در سال 1845، با توجه به تولید رو به رشد تنباکو در منطقه Cavese، یک کارخانه شعبه تولید ناپل در کاوا، در منطقه پاستو تأسیس شد. از آن برای به دست آوردن اسنف از برگ های نیکوتیایی ها استفاده می شد و یک آژانس ضمیمه برای جمع آوری تنباکوی خام داشت. در سطح ملی، Privativa که انتظارات دولت را در مورد توسعه و سودآوری محصول برآورده نمی کرد، در سال 1868 توسط Regia که به شدت مورد نظر وزیر دارایی وقت، Quintino Sella بود، جایگزین شد. بدین ترتیب ابتکار عمل و فعالیت خصوصی با صنعت دخانیات دولتی مرتبط شد.این قرارداد 15 سال به طول انجامید. از سال 1884، دولت دوباره مدیریت مستقیم انحصار را به عهده گرفت. با حکمی در تاریخ 27/9/1893، اداره کل حقوق خصوصی با کمک شورای فنی دخانیات با وظیفه راهنمایی در مورد ویژگی ها و پتانسیل سودآوری محصول و همچنین به روزترین ها ایجاد شد. -تکنیک های تاریخ این پیشرفت ها هم در کشت صادراتی و هم در کشت های آزمایشی مشهود بود. با وجود این، اعتقاد بر این بود که تولید به سطح کمی و کیفی کافی نمی رسد.برای ایجاد انگیزه جدید به مطالعه برای بهبود کیفی تولیدات بومی و برای تولید هیبریدها، موسسه سلطنتی تجربی و آموزشی برای کشت تنباکو در سال 1895 در اسکافاتی تأسیس شد که توسط دکتر لئوناردو آنجلونی تأسیس شد.از سال 1879 به بعد، کارخانه مجبور شد کارهای انطباق بیشماری را انجام دهد تا برای فرآوری سیگار مناسب باشد، با بندهای دقیق. به طوری که در سال 1887 نیز لازم بود کوره ای برای "سوزاندن" تنباکوهای بی مصرف ساخته شود. در سال 1912 می‌توانست تولید «توسکانو» در کامپانیا اسراف‌آمیز به نظر برسد، اما فروتنی ضرب المثل جنوبی و مناسب بودن شرایط آب و هوایی کاوا برای روشن شدن این موضوع مداخله کرد که یک شاخه «کادتی» از توسکانی متولد شد، به نام « توسکانیلو». در سال 1982، نویسنده خوش شانس بود که شاهد تولد سیگار "گاریبالدی" بود که به شدت مورد علاقه نویسنده و کارگردان برجسته ماریو سولداتی، عاشق سیگارهای سبک بود. در واقع، در کاوا، امضاء کننده زیر، همراه با مدیر تولید کننده طرفدار تنباکو، تنباکوهای مناسب را انتخاب کردند، به طوری که سیگار برگ قهوه ای روشن، با طعم کمتر، با محتوای نیتروژن و نیکوتین کل کاهش یافته، دلپذیرتر تولید شود. نسبت به طعم سنتی توسکانی و با طعمی ضعیف تر.تنباکوی کنتاکی، ترکیبی و مشخص شده در منطقه Benevento، منجر به رفع نیازهای درخواستی مدیریت عمومی شد. این انتخاب برخاسته از یک میراث فرهنگی است که اداره انحصارات دولتی آن را به تکنسین های خود تلقین می کند، زیرا اعتقاد بر این بود که دانش عمیق مواد خام، یعنی تنباکو، برای درک کامل فرآیند تکنولوژیکی تولید سیگار ایتالیایی ضروری است.