تورسی

قلمرو آن شامل یک منطقه تپه‌ای داخلی است که با وجود باغ‌های زیتون که متناوب با مناطق خندق‌ها و جنگل‌ها متناوب هستند، و یک منطقه هموار و حاصلخیز به سمت دریا، که در آن کشت پرتقال بسیار توسعه یافته است، مشخص می‌شود.نام این شهر از Turcico گرفته شده است، از نام بنیانگذار احتمالی آن، که به Tursikon و سپس به Tursi، یا از Turris تبدیل شده است، با اشاره واضح به برج قلعه.منشأ تورسی مطمئناً بسیار باستانی است. رایج ترین عقیده این است که تورسی در اطراف قلعه ای ساخته شده است که توسط گوت ها در قرن چهارم یا پنجم توسط فراریان آنگلونای مجاور ساخته شده است که توسط خود گوت ها ویران شده است. یک دهکده کشاورزی قبلاً در دوران روم وجود داشته است، همانطور که با کشف مداوم مقبره ها و سکه ها نشان داده شده است. با ورود اعراب که آن را به دژی مستحکم برای کنترل سواحل ایونی تبدیل کردند، اولین هسته مسکونی که در اطراف قلعه ساخته شد، نام راباتانا را به خود گرفت.در سال 1000، تورسی هم به دلیل موقعیت استراتژیک و هم از نظر حاصلخیزی قلمروش ظاهر شهری پرجمعیت و مهم داشت، به طوری که بیزانسی ها آن را به عنوان مقر یکی از سه موضوعی که در آن قرار داشتند انتخاب کردند. ایتالیا به جنوب تقسیم شده است: تم لونگوباردیا با پایتخت باری، تمای کالابریا با پایتخت رجیو کالابریا و تم لوکانیا با پایتخت تورسیکن (Tursi). تأسیس کرسی اسقفی آن نیز به قرن دهم برمی گردد.متعاقباً تحت فرمان نورمن ها، سوابی ها و آنژوین ها، تورسی به رشد جمعیتی خود ادامه داد.در اواسط قرن شانزدهم، تورسی به اوج رشد خود رسید: در واقع، 10800 سکنه و 40 دکتر حقوق داشت و پرجمعیت ترین شهر باسیلیکاتا با فعالیت های تجاری و کشاورزی پر رونق بود. در سال 1594، فیف تورسی به کارلو دوریا رسید، که به افتخار شهری که در آن ارباب فئودال بود، خواست که محل اقامتش در جنوا، که اکنون مقر اداره شهرداری است، "Palazzo Tursi" نامیده شود.تورسی همچنین پایتخت باسیلیکاتا در سال 1642 و در قرن بعد یکی از چهار قسمتی بود که منطقه به آن تقسیم شد. در اواخر قرن هفدهم، کاهش جمعیتی آهسته اما غیرقابل توقف آغاز شد، عمدتاً به دلیل طاعون که در سراسر پادشاهی ناپل موج می زد و تنها در تورسی باعث مرگ حدود 3000 نفر شد. شهرداری تورسی نیز بر اساس آمار مورات یکی از آسیب‌دیدگان مالاریا بوده است، آن هم به دلیل نزدیکی به دشت متاپونتینو.در اواخر قرن هجدهم و در طول قرن بعد، کشت پنبه برای اقتصاد این مرکز اهمیت پیدا کرد که فعالیت تجاری متوسطی نیز ایجاد کرد.از سال 1870، پدیده عظیم مهاجرت را تجربه کرد. از این تاریخ و تا سال 1911، 1905 تورسیتانی وطن خود را ترک کردند و عازم قاره آمریکا شدند. مهاجرت دیگری پس از جنگ جهانی دوم اتفاق افتاد.تورسی زادگاه شاعر آلبینو پیرو بود که در سال 1916 در تورسی به دنیا آمد و در سال 1995 در رم درگذشت و چندین بار نامزد جایزه نوبل ادبیات شد. اشعار او به گویش تورسیتان روح اولیه لوکان را به تصویر می کشد و جهان زندگی نامه ای دوران کودکی را به عنوان مضمون غالب خود دارد.