برج گاریسندا، که در قرن دوازدهم توسط اشراف گاریسندا، همچنین جیبلین، ساخته شد، 48.60 متر ارتفاع دارد و به طول 3.22 متر به سمت شمال شرقی متمایل است. در زمان دانته که در غزل گاریسندا 1287 و در کانتو XXXI دوزخ از آن یاد می کند، ارتفاع آن به 60 متر رسید.بین سالهای 1351 و 1360، جووانی دا اولگیو، که از طرف ویسکونتیها بر شهر حکومت میکرد، از ترس فروریختن آن، آن را تا 12 متر پایین آورد.این برج به دلیل وضعیت نامناسب حفاظت از راه پله های داخلی، فقط گاهی اوقات قابل بازدید است.نحوه ساخت برج ها:هشت قرن پیش ساخت یک برج از سه تا ده سال به طول انجامید. بخش اصلی معمولاً از ده متر تجاوز نمی کرد در حالی که سایر ابعاد بر اساس ارتفاع تعیین می شد. در آن زمان، یک پروژه واقعی آنطور که اکنون میفهمیم اجرا نمیشد، اما دستورالعملهای سادهای ترسیم شد که هم برای مشتریان و هم برای مجریان به راحتی قابل درک بود.کنجکاو و باستانی سیستمی بود که برای ترسیم محیط حفاری روی زمین استفاده می شد:استاد سازنده دارای سه طناب با گره هایی بود که در مضرب های سه، چهار و پنج، به عنوان مثال 15، 20 و 25 فوت قرار می گرفتند (یک پای بولونی معادل 38.0098 سانتی متر است). این طناب ها که روی زمین قرار می گیرند، یک مثلث قائم الزاویه را تشکیل می دهند و سپس با حرکت مناسب آنها، یک مربع تشکیل می دهند.سپس حفاری انجام شد تا لایهای از خاک رس به اندازه کافی جامد برای تحمل وزن برج، معمولاً در عمق حدود شش متری به دست آمد، سپس خاک با قرار دادن کندههای بلوط تقریباً دو متر متراکم شد. سپس پایهها را با مخلوط عظیمی از آهک، سنگ، شن و ماسه به ضخامت حدود 15 فوت ساختهاند که پس از آن پایهها را با بلوکهایی از سلنیت بهخوبی مربع ساخته شده و روی هم قرار گرفتهاند.سپس ساخت و ساز واقعی با تکنیک گونی سنگ تراشی آغاز شد، یعنی دو دیوار آجری، یکی داخلی و دیگری خارجی بسیار ضخیم تر، که با دنده هایی نیز در آجر به هم پیوسته بود، احداث شد و حفره ها با مخلوط ملات آهک، سنگ و ماسه پر شد. .هر 18 تا 20 دست آجر سه یا چهار سوراخ در دیوار گذاشته می شد که به عنوان لنگر داربست های لازم برای ادامه کار عمل می کرد (این سوراخ ها هنوز وجود دارد).همانطور که بالا رفتید دیوار داخلی هم برای سبک کردن سازه و هم برای ایجاد نقاط پشتیبانی برای طبقات مختلف نازک شد، علاوه بر این فضای مفید داخلی افزایش یافت. آخرین کشش فقط در آجر بود.
