جنگل فسیلی دوناروبا

از سال 1600 با کار شاهزاده فدریکو سسی از یافته های جنگل های فسیلی در حومه اویلیانو اومبرو شناخته می شد. ندوناروببا که احتمالا نامش از جنس لاتین دنیا گرفته شده بخشی از قلمرو وسیعی بود که اوتو اول پادشاه ایتالیا در 13 فوریه 962 به ارنولفو بنیانگذار ارنولفی یکی از مهمترین خانواده های قرون وسطی اهدا کرد. در حدود سال هزار توسط فرزندان خود تقویت شد. بین سالهای 1282 و 1284 این مکان توسط نارنیز که حملات ناگهانی انجام داد غارت شد و سپس توسط سواره نظام تودینا شکست خورد و پراکنده شد. دوناروببا مانند تمام قلعه های زمان نیز باید مشکلات دفاعی را حل می کرد: از این نظر در "اصلاحات" می خوانیم که در سال 1591 شهرداری تودی از طریق ماساری مجوز ساخت دری با پل متحرک را صادر کرد. به خصوص کنجکاو یک داستان است که می گوید که در سال 1605 در دوناروببا زندگی می کردند یک زن خاص اورسینا, دختر چنین گریگوری, که با کلمات مخفی و از طریق استفاده از داروها, شربت و معجون تهیه شده توسط او موفق به درمان بیماری های غیر قابل درمان توسط پزشکان از زمان در نظر گرفته. از این فعالیت اورسینا ثروت خاصی را برای خود و خانواده اش به خود جلب کرد اما شبهات جادوگر بودن را به خود جلب کرد. دوناروببا تحت صلاحیت شهرداری تودی باقی ماند تا سال 1816 که تحت شهرداری جدید مونتکاستریلی بود و تا سال 1975 در سالی که شهرداری اوییلیانو اومبرو تشکیل شد باقی ماند. یک معدن مهم لیگنیت اقتصاد داناروببا و شهرهای مجاور را تا دهه 50 تعیین می کرد. جنگل فسیلی دوناروبا در اوایل دهه هفتاد در حین حفاری های انجام شده در معدن سفالی که برای تغذیه کوره خشت کار می کرد پیدا شد. جنگل های فسیلی دوناروبا زندگی می کردند 3 میلیون سال پیش, در پایان از سنوزوییک و دقیقا در اواخر پلیوسن, زمانی که بین کوه های امرینی و مارتانی گسترش یک دریاچه وسیع که به نام دریاچه تیبرینو داده شد. در سواحل این دریاچه بسیار زیاد, که عبور از کل اومبریا, یک جنگل سرسبز از اقلیم معتدل گرم و مرطوب توسعه, جایی که ماموت و دیگر حیوانات ماقبل تاریخ زندگی می کردند. گونه درخت غالب توسط یک درخت بزرگ مخروطی نشان داده شد. این درختان تحمیل شد که بیش از 30 متر در ارتفاع; محیط مورد نظر که از باتلاق بود, از باتلاق گسترده قرار داده شده در لبه دریاچه واقعی, عمیق تر. تنه هنوز هم از چوب اصلی خود را که اجازه داده است تشکیل, از طریق هر دو مطالعات بافت شناسی از گرده, میوه ها و برداشت برگ, قادر به با اطمینان می گویند که این یک جنگل مخروطی از جنس است تاد چشم انداز جنگل دوناروببا عجیب "قمری" است: تنه خاکستری بزرگ اندازه گیری بیش از یک و نیم متر در طول, بیش از هشت متر در طول. گیاهان باشکوه احتمالا وقتی به سنی رسیده بودند که در هزاره ها اندازه گیری شود غرق در یک واقعه فاجعه بار شدند. در اواخر پلیوسن, مدت کوتاهی پس از دو میلیون سال پیش, خنک کننده جهانی از اقلیم, همراه با کاهش سطح دریا و بالا بردن قلمرو, باعث یک فرایند سازگار فرسایش در دامنه کوه, برای تولید باز کردن یک شکاف در کوه های امرینی, از طریق که واترز دریاچه تیبرینو جریان را به دریا که, در پایان, خالی و فضای خود را به در گذرگاه سن پلگرینو (در جاده امریینا در قلمرو نارنی) به دریا سرازیر شد. این بحران اقلیمی و تخلیه دریاچه با تغییرات بعدی در محیط و چشم انداز انقراض جنگل دوناروببا را تعیین کرده است: با این وجود درختان سوزنی برگ بزرگ به طور قطعی از سناریوی اروپا ناپدید شده اند. استثنا بودن این یافته به این دلیل است که تنه های جنگل فسیلی موقعیت ایستاده خود را حفظ می کنند و ساختار چوبی غیر متحجر هستند. این یافته ها توسط خاک رس گنجانیده شده اند و تحت فرایند فسیل سازی قرار گرفته اند که به وی اجازه می دهد ساختار چوبی را تقریبا بدون تغییر حفظ کند. ویژگی جنگل دوناروبا این است که درختان در موقعیت عمودی و نه افقی مانند سایر جنگل های فسیلی فسیل شده اند که در حال حاضر به خودی خود بسیار نادر هستند و به ما می رسند. این به این نظریه دامن می زند که سیل درختان را زنده غوطه ور می کند و تا به امروز در شرایط واقعی هوا حفظ می کند.(توسط سینزیا انتونیو - mitiemisteri.it)