با گنبد رنسانس خود، باسیلیکای مدونا دل اومیلتا است که به همراه برج ناقوس در میدان دومو، خط افق شهر پیستویا را ترسیم می کند. این محراب در سال 1495 بر روی پایههای کلیسای S. Maria Forisportam که در دروازههای اولین دایره دیوارها قرار داشت، نقطهی رجوع زائران و مسافران بود.در 17 ژوئیه 1490، در حالی که درگیری های داخلی در شهر بیداد می کرد، برخی از مومنان تصویر مدونای فروتنی را که در آنجا نگهداری می شد، دیدند که گریه می کرد. بنابراین، مقامات محلی تصمیم گرفتند این رویداد را با ساخت یک معبد باشکوه، که در آن نقاشی دیواری مقدس معجزه را قرار دهند، گرامی بدارند. پروژه اولیه کار معمار جولیانو دا سانگالو بود و شامل ایجاد یک هشتی بزرگ و یک سالن هشت ضلعی با گنبد بود. چند سال بعد، با قطع سلطنت مدیچی، سنگالو از منطقه دور شد و بنابراین هدایت کارها به ونتورا ویتونی از پیستویا سپرده شد.با این حال، روند ساخت و ساز بسیار طولانی بود و مجبور شد چندین بار به دلایل مالی یا مربوط به فراز و نشیبهای داخلی شهر، مانند مبارزه تلخ بین خانوادههای پانسیاتیچی و کانسلیری، که برای قدرت سیاسی رقابت میکردند، قطع شود.گنبدی که ظاهر شهر را بسیار مشخص می کند، با این حال، کار ویتونی نیست، بلکه اثر جورجیو وازاری است. دوک بزرگ توسکانی، کوزیمو اول د مدیچی، در واقع از او خواست تا کار مرگ ویتونی را که در سال 1522 اتفاق افتاد، تکمیل کند. برای ایجاد سقف گنبدی بزرگ، که امروزه سومین مهمترین در ایتالیا است، وازاری الهام گرفته شده است، ظاهراً از اس. ماریا دل فیوره فلورانسی و برونلسکی.
