در نیمه اول قرن شانزدهم، در منطقه جنوا لاگاچیو، حوض مصنوعی ساخته شد که مردم محلی آن را به روشی تحقیر آمیز "لاگاسو" نامیدند. این حوضه، به سفارش آندره آ دوریا، در نزدیکی یک قصر باشکوه مشرف به دریا و توسط یک باغ ایتالیایی با فواره هایی که از آب های لاگاچیو تغذیه می شود، ساخته شده است. قناتی که به یک غسالخانه عمومی ختم می شد، آب حوض را می گرفت و در سطح شهر پخش می کرد.متعاقباً، دولت جمهوری Serenissima جنوا از آب های Lagaccio برای تغذیه کارخانه های باروت که در دره Rio San Tomaso تأسیس شده بود استفاده کرد. در زمستان، آب آب انبار یخ می زد و بچه های محله روی سطح یخ زده اسکیت می زدند، در حالی که در تابستان برای شنا می پریدند. با این حال، طبق تواریخ آن زمان، موارد غرق شدگی زیاد بود.در دهه 70 قرن گذشته، لاگاچیو پر شد و با یک زمین فوتبال جایگزین شد. با این حال، این منطقه و حوضه مصنوعی که زمانی آن را مشخص می کرد، به خاطر بیسکویت جنوایی به همین نام، که از سال 1593 توسط یک نانوایی کوچک محلی تولید می شد، در سراسر جهان مشهور شده است. حتی امروزه، بیسکویت ژنوئی Lagaccio به عنوان بیسکویت معمولی در نظر گرفته می شود. جنوا درجه یک
