بازدید از مرکز تاریخی، که از سال 1866 بخشی از شهرداری ویتوریو ونتو بوده است، بازدید کننده را به کشف یکی از مهم ترین مراکز سرنیسیما در سرزمین اصلی سوق می دهد، که مشخصه آن خیابان ها و میدان های باستانی است، و ساختمان های یک سلیقه صرفا ونیزی، و توسط مسکیتی، اثر مهندسی هیدرولیک قرن. شانزدهم این سایت، که عملاً جنبهای را که در قرنها به خود گرفته است، حفظ کرده است. پانزدهم تا شانزدهم، با وجود ساختمانهای متعدد با اهمیت تاریخی و هنری قابل توجه، مانند کلیسای سانتا جوستینا، کلیسای محلی سنت آندریا دی بیگونزو، با نقاشیهای دیواری فراوان، کستروم سراواله، یک سکونتگاه مستحکم باستانی، غنی شده است. کلیسای سن جیووانی (با چرخههایی از نقاشیهای دیواری قرن پانزدهم)، موزه دل سنتز و کلیسای کوچک سن لورنزو دی باتوتی، کاملاً نقاشیشده. نباید از دست داد Palazzo Minucci – De Carlo: ساختمان با ابهت اواخر رنسانس (1596) توسط اسقف اعظم نجیب زارا، منشی پاپ و دیپلمات Minuccio Minucci ساخته شد. این کاخ شامل مجموعهای هنری گرانبها و کمشناخته است، اما مهمتر از همه زندگی: نقاشیها، یشم، گلدانهای چینی و سرامیکی با تزئینات ظریف، فرشها، اثاثیه مقدس و بیحرمتی، کتابها، مدالها و خاطرات، که همگی در طول زندگی پرماجرا جمعآوری شدهاند. صاحب قصر: کامیلو دی کارلو، حرفه ای... مامور مخفی... در میان اشیای بی شماری که حفظ شده اند، حداقل نقاشی های جی پیتونی، باسانو (عنوان)، فلیس کارنا و گاسپار شایسته ذکر دیزیانی، و مجسمه های آرتورو مارتینی هستند. و آندریا بروستولون (تصویر. از همه چیز، از روی کنجکاوی و تماشایی، آشپزخانه، جادار و تمیز، با کمدهایی که هرگونه "بی نظمی" احتمالی را از دید مهمانان بی احتیاط پنهان می کند، اما همچنین از خدمات بی شماری از ظروف، ظروف شیشه ای و کریستال ها، ابزار، کارد و چنگال محافظت می کند، برجسته است. و تمام آنچه برای آشپزخانه سرآشپز نیاز دارید.
