بادام قندی در سولمونا قبلاً در قرون وسطی تولید می شد، اما هیچ اشاره ای به "شیرینی" نشده است، بلکه از "مربا"، اصطلاحی که از جمله به پوست بادام و گردو پوشیده شده با عسل اشاره می کند. بوکاچیو در دکامرون به آنها اشاره کرده است و در اسناد دیگر مورخان مشهور آن زمان قبلاً از استفاده و انداختن بادام قندی بر روی عروس و داماد در مراسم عروسی صحبت شده است. در قرن پانزدهم، کلرز فقیر صومعه سانتا کیارا در سولمونا بود که اولین دسته گلهای بادام قندی را ساخت و آنها را در نخهای ابریشمی به عنوان ادای احترام به زنان نجیبزادهای که قصد ازدواج داشتند، ساخت. در قرن هفدهم، به دلیل گرانی و کمبود مواد اولیه، شکری که از خارج وارد می شد، آب نباتی که شکل و موادی را که امروزه می شناسیم به خود گرفت، به محصولی لوکس تبدیل شد. این یک هدیه بسیار خوشایند برای شاهزادگان و اسقف ها بود، تنها کسانی که می توانستند به میل خود شکر بخورند. فقط در روز قیامت، در 15 اوت، در جریان گیوسترا، حاکم شهر به همراه دیگر اشراف گاری برپا کردند که از داخل آن بادام قندی را به سوی مردم پرتاب کردند. قبلاً در سال 1846 سولمونا دارای 12 کارخانه بادام قندی است که به قدری معروف و مورد قدردانی است که به سرتاسر ایتالیا صادر می شود. چیزی که "Confetto di Sulmona" را منحصر به فرد می کند، هم حق ثبت اختراع پردازش انحصاری است که به شکر اجازه می دهد بدون افزودن نشاسته و آرد به بادام یا مواد دیگر بچسبد، اما مهمتر از همه کاردستی فوق العاده است. کسانی که برای اولین بار به سولمونا می آیند با تعداد زیادی سبد پر از گل های آب نبات رنگارنگ و متنوع ترین اشکالی که بسیاری از مغازه های صنایع دستی در مرکز تاریخی به چشم گردشگران نمایش می دهند، مسحور می شوند. به سختی می توان به خوشه ذرت، شاخه انگور یا پانسی معطر با شکر و بادام بی تفاوت ماند. علاوه بر این، هر مهمانی یا مناسبت خاصی بادام قندی مخصوص به خود را دارد: آبی روشن یا صورتی برای تولد، قرمز برای فارغ التحصیلی، نقره ای و طلایی برای سالگرد ازدواج و خیلی چیزهای دیگر. گفته میشود که جاکومو لئوپاردی چند ساعت قبل از مرگش میخواست یک "Confetto Cannellino di Sulmona" بخورد که از آن زمان به عنوان محمول اصیل "دی لئوپاردی" انتخاب شد.
