نمادی از پاریس، فوارههای چدنی والاس هستند که در سراسر شهر پراکنده شدهاند. می توانید بطری آب قابل استفاده مجدد خود را از اواسط مارس تا اواسط نوامبر پر کنید (در طول زمستان برای جلوگیری از آسیب یخ متوقف می شوند).
یک انگلیسی به نام والاس، در سال 1872 برای کمک به فقرای شهر، آبنماهای عمومی را تأمین کرد و چارلز آگوست لبورگ آنها را طراحی کرد. هر موزل در موقعیت کمی متفاوت است و هر کدام دارای فضیلت متفاوتی هستند. مهربانی، سادگی، نیکوکاری و به درستی متانت. انجمن غیرانتفاعی فوارههای والاس سخت تلاش میکند تا فوارههای نمادین والاس را حفظ کند. دپارتمان آب پاریس (Eau de Paris) مسئول ادامه عملکرد آنها است.
مدل های مختلف
دو مدل اول (مدل بزرگ و مدل کاربردی) توسط سر ریچارد والاس طراحی و تامین مالی شد. دو مدل دیگر به دنبال موفقیت پیشینیان خود با الهام از همان سبک ها ساخته شدند و شباهت آنها آشکار است. طرحهای جدیدتر آنچنان غرق در آرمانهای زیباییشناختی والاس نیستند، که در سبک واقعی رنسانس، علاوه بر اینکه آثار هنری واقعی هستند، باید مفید، زیبا و نمادین باشند.
مدل بزرگ (اندازه: 2.71 متر، 610 کیلوگرم)
مدل بزرگ توسط سر ریچارد والاس طراحی شد و از Fontaine des Innocents الهام گرفته شد. بر پایه ای از سنگ هاوتویل، یک پایه هشت ضلعی قرار دارد که بر روی آن چهار کریاتید با پشت چرخانده و بازوهایشان گنبدی نوک تیز که توسط دلفین ها تزئین شده است، چسبانده شده اند.
آب به صورت قطرهای باریک که از مرکز گنبد بیرون میآید پخش میشود و به داخل حوضی میریزد که توسط یک توری محافظت میشود. برای سهولت در توزیع، دو فنجان قلع اندود و آهنی که به وسیله یک زنجیر کوچک به فواره متصل شده بودند، به میل نوشیدنی بود و برای تمیزی همیشه در زیر آب می ماند. این فنجان ها در سال 1952 "به دلایل بهداشتی" به درخواست شورای بهداشت عمومی بخش قدیمی سن برداشته شد.
مدل دیواری (اندازه: 1.96 متر، 300 کیلوگرم)
مدل دیگر سر ریچارد.[1] در وسط یک پدافند نیم دایره، سر نایاد قطره ای از آب می ریزد که در حوضی بین دو ستون قرار دارد. دو جام اجازه نوشیدن آب را دادند، اما طبق قانون 1952 که در بالا ذکر شد، بازنشسته شدند. این مدل که هزینه کمی برای نصب داشت، قرار بود واحدهای زیادی در امتداد طول دیوارهای ساختمان ها با تمرکز انسان دوستانه قوی باشد، به عنوان مثال. بیمارستان ها این مورد نبود، و آنها امروز باقی نمانده اند، به جز یکی در خیابان Geoffroy Saint-Hilaire.
مدل کوچک (اندازه: 1.32 متر، 130 کیلوگرم)
اینها فوارههای دکمهای سادهای هستند که میتوان آنها را در میادین و باغهای عمومی پیدا کرد و با مهر پاریس مشخص شدهاند (اگرچه فوارهای که در Place des Invalides نصب شده فاقد این مهر است). آنها برای مادرانی که فرزندان خود را برای بازی در بسیاری از پارک های کوچک پاریس می آورند آشنا هستند.
اندازه آنها فقط 3-4 اینچ و وزن آن 286 پوند است و بیشتر از مدلهای خواهر بزرگتر آن توسط شهردار پاریس سفارش داده شد.
مدل ستون دار (اندازه: 2.50 متر، کمی بیشتر از 500 کیلوگرم)
این مدل آخرین موردی بود که محقق شد. شکل کلی شبیه مدل لارج است و برای کاهش هزینه ساخت، کاریاتیدها با ستون های کوچک جایگزین شدند. گنبد نیز کمتر نوک تیز و قسمت پایینی خمیده تر بود.
اگرچه 30 مورد از اینها ساخته شد، اما امروزه تنها دو مورد باقی مانده است، یکی در خیابان د رموسات و دیگری در خیابان ترنس.
