فونیکولور وزوویوس

در 10 ژوئن، فونیکولار، به کارگردانی شخصی E.Treiber، به روی عموم باز شد و به این ترتیب خدمات عادی شروع شد. این رویداد با موجی از شور و شوق در سرتاسر جهان همراه بود، به گواه آهنگ معروف Funiculi' Funicula'.در 13 دسامبر 1886 Oblieght، همانطور که در قرارداد 1878 خود را برای انجام این کار در نظر گرفته بود، امتیاز 1200000 لیره را به شرکت فرانسوی Société Anonyme du Chemin de Fer Funiculaire du Vèsuve، که دفتری در ناپل در Via S. Bridget افتتاح کرد، واگذار کرد. ، 42. هر روز 300 نفر هیجان صعود را تجربه می کردند. با این حال، این شرکت که به دلیل هزینه های عملیاتی بالا و درآمد ناچیز بلیط، عمیقاً بدهکار بود، ورشکست شد و به نوبه خود مجبور شد امتیاز را به قیمت 170000 لیره به شرکت توماس کوک و پسر که قبلاً در سراسر جهان مشهور بود بفروشد. 24 نوامبر 1888 بود.ظهور شرکت جدید شادترین نبود.در واقع، آشپزها مجبور بودند از تقاضای اخاذی شدید راهنمایان محلی رنج ببرند، که یک ایستگاه را آتش زدند، کابل ها را قطع کردند و یک کالسکه را به پایین دره هل دادند. جان میسون کوک، که در این بین جانشین پدرش توماس که در سال 1892 درگذشت، با راهنماها بر سر مبالغی که باید برای هر مسافر حمل شود به توافق رسید.راه‌آهن سبک جدید، تا حدی چرخ دنده، که در سال 1903 ساخته شد، به دو برابر شدن تعداد گردشگرانی که به این دهانه منتقل می‌شدند کمک کرد. این باعث شد که شرکت سیستم های قدیمی را تخریب کند و یک فونیکولور جدید و کاربردی تر با موتورهای الکتریکی به جای موتورهای بخار قدیمی و گران قیمت بسازد و واگن های جدید را به خدمت بگیرد.اما شکوفایی فناوری در آغاز قرن تحت الشعاع فورانی عظیم، فوران سال 1906 قرار گرفت. در 4 آوریل همان سال اولین لرزش ها احساس شد، به طوری که کارکنان کوک و خانواده هایشان تخلیه و به Pugliano فرستاده شدند. در 7 و 8 آوریل، ایستگاه پایین و بالا، تجهیزات، ماشین آلات، دو واگن فونیکولور تخریب شد. همه چیز زیر پتویی از خاکستر به ارتفاع 20-30 متر دفن شد. فعالیت فوران در 21 آوریل به پایان رسید و باعث از بین رفتن ارتفاع مخروط، تخریب فونیکولار و رستوران مجاور، آسیب به راه آهن وزوو و همچنین تعداد بسیار زیادی تلفات انسانی شد. شاهدان عینی داستان و همچنین قهرمانان وظیفه پروفسور بودند. ماتئوچی و دیگر مردان شجاع.اما مرد تسلیم نشد و در مدت کوتاهی آسیب وارد شده به راه‌آهن ترمیم شد، در حالی که تنها در سال 1909، به دنبال پروژه‌ای توسط مهندس انریکو تریبر، کار برای پایان فونیکولار جدید انجام شد.دوباره، در سال 1911، فورانی که مردم ساخته بودند را ویران کرد. ایستگاه بالایی تخریب شد و بازسازی آن نزدیک به یک سال طول کشید. از سال 1911 به بعد، فونیکولور با ظرفیت کامل کار کرد و خوشبختانه در طول فوران سال 1929 آسیبی ندید. در همین حال، در سال 1928، برادران کوک عقب نشینی کردند، به طوری که کنترل فونیکولار و راه آهن Vesuvius به "Società Anonima Italiana per le Ferrovie del Vesuvio"، مرتبط با شرکت مادر توماس کوک و پسر، منتقل شد.وزوویوس برای آخرین فوران تا به امروز دوباره بیدار شد. فونیکولار که از سال 1943 تحت کنترل متفقین بود، آسیب های جبران ناپذیری دید و هرگز بازسازی نشد.