قلعه ملتو

Castello di Meleto در امتداد جاده ایالتی 408 که والدارنو را به سیه‌نا متصل می‌کند، بالا می‌رود. اولین شواهد ملتو به قرن یازدهم برمی گردد، دوره ای که در آن قلعه به راهبان بندیکتین Badia a Coltibuono تعلق داشت.

نام Meleto in Chianti برای اولین بار در سال 1256 در کتاب برآورد گوئلف های فلورانسی به عنوان دارایی یک خانواده فئودال محلی ذکر شده است. به لطف موقعیت خود، در نزدیکی مرز بین قلمروهای جمهوری‌های فلورانس و سیه‌نا، قلعه ابتدا به سنگر اصلی فلورانس در منطقه و بعداً به یکی از استحکامات اصلی در Terziere di Gaiole Lega del Chianti تبدیل شد. این باعث شد که قلعه طعمه ای مورد علاقه بین دو رقیب باشد، اگرچه هرگز آسیب جدی ندید. ساختار نظامی اساساً این سکونتگاه، علیرغم دگرگونی هایی که در قرن هجدهم متحمل شد، امروزه نیز خودنمایی می کند: شکل چهار ضلعی نامنظم، تقریباً ذوزنقه ای، با حضور در مرکز برج نگهبانی، اگرچه به میزان قابل توجهی پایین آمده است، اما یک کلاسیک را به ما نشان می دهد. نمونه ای از محوطه قلعه در سال 1478 قلعه توسط ارتش آراگون متحد با سینا اشغال شد، اما دو سال بعد بلافاصله توسط فلورانسی ها که کارهای قابل توجهی برای تقویت سازه ها انجام دادند، دوباره فتح شد. آثار سال 1480 هنوز دست نخورده باقی مانده است: دو برج استوانه‌ای قدرتمند مجهز به دستگاه دفاعی که در دو گوشه جنوبی - که در معرض دیدترین آنها قرار دارند -، گالری‌های آجری، با میله‌ها و طاق‌هایی برای دفاع لوله‌کشی، در دو گوشه شمالی بیرون زده‌اند. لبه تپه؛ سنگر جزئی دیوارهای پرده به سمت تنها جاده دسترسی، درج حفره ها و تخت ها، تا حدی در امتداد محیط دیوارها ناپدید شد. ملتو با این ساختارهای دفاعی در سال 1529 با موفقیت در برابر محاصره نیروهای امپراتوری مقاومت کرد. در سال 1700 این قلعه به یک ویلا تبدیل شد و بخش های دفاعی آن تا حدی برچیده شد. فضای داخلی آن که با راهنمای پولی قابل بازدید است، با اتاق های تزئین شده و دیوارنگاری شده به این دوره بازمی گردد. برای دیدن، یک تئاتر خاص در سال 1742 با هفت مجموعه اصلی خود کامل شده است. Meleto تا حدود سی سال پیش در مالکیت خانواده Ricasoli باقی ماند و امروزه محل یک مزرعه تولید شراب است.