قلعه پاپی

اولین اسنادی که حضور محوطه مستحکم پوپی را تأیید می کند به سال 1191 برمی گردد، اما اعتقاد بر این است که بین قرن های 9 و 10 پس از فروپاشی امپراتوری کارولینژ ساخته شده است.از زمان پیدایش آن، تاریخ قلعه ارتباط نزدیکی با تاریخ بزرگ‌ترین خانواده فئودالی کازنتینو داشته است که پوپی را در مرکز املاک بزرگ خود قرار داده و تقریباً چهارصد سال در این عمارت زندگی کرده‌اند: کنت‌های گویدی.معماری کنونی توسط مورخان به سال 1274 نسبت داده می شود، دوره ای که کنت سیمون دی باتیفول در قدرت بود که سمت راست ساختمان را با سفارش معمار لاپو دی کامبیو ساخته بود. قلعه شباهت خاصی به Palazzo Vecchio در فلورانس دارد که بعدها توسط Arnolfo di Cambio ساخته شد، به طوری که توسط Vasari در اثر "زندگی عالی ترین معماران، مجسمه سازان و نقاشان" ذکر شده است، زمانی که او ساخت آن را توصیف می کند. و شایسته تعریف برخی کارشناسان از «نمونه اولیه» کاخ فلورانس است.دهانه های کمیاب در سنگ تراشی که قلعه را احاطه کرده است، به نظر اصلی می رسد. پس از آن محوطه‌ای با دیوارهای مستحکم در اطراف برج ساخته شد که سایر ساختمان‌های استحکامات از آن توسعه یافتند.این مجموعه فقط دو دروازه داشت، یکی بزرگتر رو به پایین دست به سمت پونته آ پاپی با رمپ دسترسی شیب دار، و دیگری کوچکتر در طرف مقابل به سمت میدان رژه. پس از آخرین بازسازی عمده قلعه در سال 1470، این قلعه با نام Porta del Leone به دسترسی اصلی تبدیل شد. این در نام خود را مدیون نقش برجسته‌ای است که یک شیر بزرگ را نشان می‌دهد که توسط Baldassarre Turriani (1477) درست بالای دهانه آن قرار گرفته است.قلعه با ساخت بلوک مستطیلی که در سمت راست برج قرار گرفته است، بزرگتر شد. این ساختار بدوی قلعه بود که از طبقات پایین به بالا به ترتیب به عنوان زندان، انبار و خانه استفاده می شد. اگرچه امروزه با دیوار پرده‌ای به برج متصل می‌شود، اما در ابتدا این دو ساختمان جدا بودند و تنها با پل‌های متحرک در طبقات بالایی به هم متصل می‌شدند تا هر یک مستقل باشند و احتمالاً از دیگری دفاع کنند. در سالن طبقه فوقانی نگهبان، امروز محل جلسات شورای شهرداری، تسلیم آخرین حساب گوئیدی، فرانچسکو، به جمهوری فلورانس در سال 1440 تنظیم شد.تقریباً همزمان، ساخت بال دیگر قلعه نیز در سمت مقابل برج آغاز شد. در داخل آن حیاط داخلی ایجاد شده است که ما هنوز هم آن را تحسین می کنیم، پر از نشان های سنگی خانواده های فلورانسی که جانشینی را در قلعه داشتند.مداخله عمده دیگری از سال 1470 انجام شد: این مداخله عمدتاً مربوط به حیاط داخلی با ساخت راه پله سنگی باشکوه برای دسترسی به طبقات مختلف ساختمان و محوطه بیرونی بود. خندق جدایی بین قلعه و محل رژه حفر شد و پیشانی به نام "Munizione" برای دفاع از دروازه شیر بر روی دیوار خارجی نصب شد. Munizione همچنین مجهز به یک پل متحرک بود که اکنون ناپدید شده است. قلعه اکنون یک کاخ مسکونی باشکوه بود.آخرین مرمت که به قرن گذشته باز می گردد، با بازسازی بیشتر سنگرها و مرمت پنجره های دیوارکوب و سایر قسمت های سنگ تراشی، ظاهر باشکوه فعلی را به قلعه بخشیده است.کنجکاوی که تاریخ قلعه را غنی می کند به دانته آلیگری مربوط می شود که در سال های بین 1307 و 1311 در آنجا اقامت داشت و طبق سنت این شاعر بزرگ XXXIII کانتو جهنم "کمدی" خود را در Poppi سروده است.خود دانته آلیگری در نبرد معروف کامپالدینو شرکت کرد و بین گوئلف ها و جیبلین ها در نزدیکی قلعه کونتی گویدی جنگید.جنگنبرد کامپالدینو که در روز شنبه 11 ژوئن 1289، روز سان بارنابا، در نزدیکی قلعه کونتی گویدی، بین ارتش گوئلف فلورانس و شبه‌نظامیان آرتزو تحت حمایت فئودالیسم جیبلین توسکانی مرکزی-جنوبی انجام شد. ، یکی از معدود موارد با اندازه بزرگ است که در طول قرون وسطی در مرکز ایتالیا جنگیده شده است.جنگ در قرون وسطی، برخلاف آنچه بسیاری معتقدند، بسیار به ندرت مربوط به نبردهای بزرگ بود و در عوض یک جنگ کوچک بود که از یورش، غارت، کودتا، تخریب محصولات کشاورزی (به اصطلاح اسب سواری) تشکیل شده بود. هدف تضعیف اقتصادی دشمنپدیده به وضوح قابل توضیح است. وسعت جمعیتی شهرهای ایتالیا به گونه ای نبود که به شهرداری ها اجازه تشکیل، تجهیز و اعزام ارتش های بزرگ به نبرد را بدهد و این در مورد شبه نظامیان فئودالی که اربابان روستاها با گسترش شهر مخالف بودند، بیشتر صادق است.نبرد کامپالدینو از این الگو مستثنی است، زیرا احزاب جنگی توانستند نزدیک به 20000 مرد را به میدان بیاورند. شهر تمام منابع نظامی خود را بسیج کرده بود و تصویر روشنی از نحوه حرکت، استقرار و جنگ یک ارتش جمعی در پایان قرن سیزدهم ارائه می کرد.فرماندهی ارتش فلورانس، که توسط واحدهایی که از بسیاری از شهرهای گوئلف توسکانی می آمدند، تقویت شده بود، آمریگو دی ناربونای پرووانسی بود که در کنار شوالیه گیوم دو دورفورت در میدان قرار داشت، در حالی که رده های آرتزو زیر پرچم های گوگلمینو دگلی اوبرتینی، اسقف آرتزو صف کشیده بودند. ، همراه با کسانی که از Bonconte da Montefeltro و دیگر Gibellines توسکانی. هدف فلورانسی ها این بود که به جای والدارنو از طریق کازنتینو به آریزو برسند تا رده های جیبلین را غافلگیر کنند. نبرد خونین بود، نیمی از ارتش آرتزو، از جمله بونکنته، اسقف اوبرتینی و پرچمدار امپراتوری، کنت پرسیوال، در میدان افتادند و بسیاری از اسیران به فلورانس برده شدند.این نبرد که با استراتژی جدیدی برای درگیری های نظامی آن زمان انجام شد، به زودی به نماد تخیل جمعی توسکانی تبدیل شد.دقیقاً به دلیل استثنایی بودن، این شاهکار اسلحه برای مطالعه و درک ابزار نظامی و سازماندهی شهری بزرگ مانند فلورانس در اوج فاز شهرداری ارزشمند است.