مانتوا، شگفتی ایتالیا

مرکز تاریخی مانتوآ، که به نام «پایولو» از نام دریاچه‌ای که در اواسط قرن هجدهم پر شده بود، شناخته می‌شود، تنها در آغاز قرن بیستم، نواحی مدرن با گسترش نسبتاً محدود به سمت جنوب احاطه شد. این منطقه معروف به "دایره سوم" است که امروزه محلات مسکونی مدرن و امکانات ورزشی را در خود جای داده است. آثار اصلی گذشته تاریخی مانتوا بیش از هر چیز در دو منطقه دیواری اول حفظ شده است.Palazzo Ducale باشکوه، از ساختمان‌های متعددی ساخته شده است که بین قرن‌های 13 و 18 ساخته شده‌اند، که تا حدی مشرف به میدان وسیع Piazza Sordello است و باغ‌ها و میدان‌های داخلی را در بر می‌گیرد. در داخل یک میراث هنری قابل توجه وجود دارد که شامل آثار پیسانلو ('400)، نقاشی های دیواری جولیو رومانو، محراب روبنس و در قلعه نزدیک سن جورجیو، از اواخر قرن چهاردهم است. معروف Camera degli Sposi، نقاشی دیواری توسط Mantegna بین 1465 و 1474.مجموعه قرون وسطایی Piazza delle Erbe نیز بسیار مهم است، که روتوندا دی سان لورنزو رومیایی، کاخ دلا راجیونه، در کنار برج ساعت و کاخ دل پودستا را گرد هم می آورد. کلیسای جامع، بازسازی شده در قرن شانزدهم، با نمای قرن هجدهم. کلیساها، طراحی شده توسط لئون باتیستا آلبرتی، از سن سباستیانو (1460) و سنت آندریا (1472-1699؛ گنبد دومی، از قرن هجدهم، اثر فیلیپو جووارا) است. خانه آندره آ مانتگنا (1476)؛ Palazzo Te (1525-1535)، در فراتر از خط سوم دیوارها در مکانی که قبلاً از کلبه‌هایی که در آنجا بودند «تجتو» نامیده می‌شد، که توسط جولیو رومانو طراحی و تزئین شده بود، با یک ایوان زیبا که آن را به باغ اگزدرا متصل می‌کرد، قرار داشت. ; موزه مدنی، با بخش هایی از هنر مصری، مدرن و سکه شناسی؛ Palazzo d'Arco، نئوکلاسیک (1782-1784)، با اتاق‌های مبله. تئاتر علمی یا آکادمیک باروک که "il Bibiena" نیز نامیده می شود، توسط معمار آنتونیو گالی بیبینا (1769) طراحی شده است. در نهایت، موزه Diocesan، در میدان بزرگ Virgiliana مشرف به دریاچه Mezzo، که جواهرات و زره های مقدس قرن 15 و 16 را حفظ می کند.موزه کوچکی در Palazzo del Podestà ایجاد شده است که به راننده بزرگ مسابقه تازیو نوولاری، متولد مانتوآ اختصاص دارد.خاستگاه شهر مانتوا شاید منشا اتروسکی داشته باشد. مانتوای باستانی یک مرکز استحکامات کوچک بود که احتمالاً در منطقه‌ای قرار داشت که بعدها توسط شهر قرون وسطایی اولیه اشغال شد، در انتهای شمال شرقی مرکز مسکونی فعلی.در سال 70 ق.م. ویرژیل در آنجا به دنیا آمد. پس از دوره طولانی تهاجمات بربرها، در قرن دهم به قلمرو Canossa تبدیل شد، سپس از نیمه اول قرن دوازدهم مقررات شهرداری را به خود داد و به لطف یک کار هیدرولیک باشکوه توانست به سمت جنوب گسترش یابد. که در سال 1190 باتلاق های مجاور را که توسط Mincio تشکیل شده بود در چهار دریاچه محدود و تغییر داد.خط دوم دیوارها که در جنوب دیوار اول برپا شده بود برای دفاع از شهر خدمت می کرد، اکنون با حفاری ریو به جزیره ای تبدیل شده است، کانالی که هنوز تا حدی وجود دارد، که با عبور از شهر، دریاچه های بالا و پایین را متحد می کند. و در آن بندر کاتنا در ساحل ساخته شد. از سال 1273 تا 1328 مانتوا توسط بوناکولسی ها اداره می شد که آن را در فرمانروایی شهر داشتند. در دوره گونزاگا آغاز شد که تقریباً چهار قرن به طول انجامید.تحت فرمانروایی گونزاگاها، شهر مانتوآ به یکی از بزرگترین مراکز هنری ایتالیا تبدیل شد.در این میان، گسترش تدریجی به سمت جنوب ادامه یافت که منجر به دستیابی مانتوآ به خط سوم دیوارها، در ارتفاع ویال ریسورجیمنتو شد. گونزاگاها، مارکیزهای سال 1433، دوکهای 1530 (دوک نشین مانتوآ)، درباری وسیع و مجلل ایجاد کردند که میزبان هنرمندان بزرگی از جمله پیسانلو، آلبرتی، آندریا مانتنیا، جولیو رومانو بود. با این حال، جنگ جانشینی، غارت توسط ارتش های مزدور خارجی (1630) و طاعون باعث زوال مانتوا شد و آن را تحت سلطه اتریش هدایت کرد (1707).در طول این تسلط، تا سال 1866 به یکی از شهرهای قلعه کوادریلاترو تبدیل شد.