تپه مونمارتر تا آغاز ' 900 به ظاهر از یک روستای خال خال با کارخانه های تولید و باغ های انگور سرسبز حفظ کرده است و, به لطف ظاهر روستایی آن, همواره جذب روح حساس ترین. مدت کوتاهی پس از الحاق آن در پاریس در 1860, در حقیقت, تپه محل اقامت مورد علاقه بسیاری از نقاشان شد, تیری رایگان پردازنده هنرمندان, که آن را به یک مکان پر جنب و جوش و جذاب را. رنوار, پیکاسو, تولوز لوترک و بالاتر از همه سوزان Valadon و موریس Utrillo مادر و پسر که شاید در میان کسانی که بهترین تجسم روح از محله. آن را نباید به فراموشی سپرده شود که شور و شوق است که رسوخ آن در خیابان ها و ملتهب دل ساکنان آن آشکار شد نه تنها در تولیدات هنری و یا دیوانه را دوست دارد اما در تمام جنبه های زندگی از جمله سیاسی است. از اینجا است که در ماه مارس سال 1871 کمون پاریس اولین تلاش برای حکومت طبقه کارگر راه اندازی شد که شکست خورده پس از صد روز از قهرمانانه و مبارزه خونین. اما آنچه که شور و نشاط که تاریخ مونمارتر ساخته شده باقی مانده است ؟ این منطقه در حال حاضر یکی از بزرگترین جاذبه های گردشگری در پاریس پر از رستوران ها و مغازه های سوغات و در حال حاضر تا حد زیادی از دست داده و صحت آن. وجود دارد, با این حال, هنوز خیابان که حفظ جذابیت از گذشته, مانند غم و اندوه Lepic, جاده طولانی است که می رود تا تپه یا غم و اندوه سنت. مترو متوقف می شود که به شما دسترسی به منطقه متفاوت هستند : آنتورپ Abbesses, Pigalle, بلانش و لامارک-Caulaincourt. این همه البته بستگی دارد که در آن نقطه از تپه شما می خواهید برای رسیدن به
