نقاشی های دیواری رنوار

در سال 1993، خبر کشف برخی از نقاشی های دیواری "روتوش شده" توسط کسی جز پیر آگوست رنوار در کلیسای مادر کاپیسترانو، شهری واقع در پس سرزمین سرا کالابریا، در استان ویبو والنتیا، خبرساز شد. واقعیتی که در ابتدا به نظر می رسید که توجه بسیاری از رسانه ها را برانگیخت و بسیاری از محققان و کارشناسان هنری را به این شهر کوچک کوهستانی کشاند که از بیان متنوع ترین نظرات و قضاوت ها کوتاهی نمی کردند، به زودی فراموش شد و قضاوت قطعی را در انتظار ماند. در مورد تعهد واقعی امپرسیونیست بزرگ.ماریو گوارنا، نویسنده کتابچه اخیر نقاشی های دیواری رنوار در کاپیسترانو. رازی فاش شده (نسخه های Ibiskos Ulivieri، 84 صفحه، 15 یورو)، امروز دوباره این پرسش را باز می کند و برای اولین بار با ارائه یک تحلیل جامع و دقیق تاریخی و هنری، تلاش می کند این شکاف را پر کند.همه چیز در سال 1966 آغاز شد، زمانی که سه دوست، که در بیوگرافی نوشته شده توسط پسرشان ژان خوانده بودند که رنوار، در طول سفر خود به ایتالیا (که برای مطالعه نزدیک استادان قدیمی انجام شده بود)، در منطقه Serre اقامت داشت و دست خود را برای نقاشی های دیواری یک کلیسا که در اثر رطوبت به شدت آسیب دیده بود، برای یافتن آنها به راه افتادند. در یک نقطه آنها خود را در مقابل اثری با تعمید عیسی در اردن دیدند که دیوار کنار در ورودی داخل کلیسای مادر کاپیسترانو را تزئین می کند، اثری که به نظر می رسید شباهت های آشکاری را با سبک نقاش فرانسوی آشکار می کند. .نقاشی دیواری سپس پاکسازی شد و این کشف برای اولین بار موضوع مورد توجه مطبوعات، حداقل در سطح منطقه ای بود. در اوایل دهه 1990، در طول کار مرمت کلیسا، دو نقاشی دیواری دیگر که تا آن زمان توسط آهک پنهان شده بودند، به نور آمدند، Noli me tangere و مسیح و زن سامری. پس از غوغایی که پس از بازسازی تعمید عیسی ذکر شد در سال 1993، هیچ کس مجبور نبود به طور سیستماتیک با این سه نقاشی دیواری برخورد کند، که در عوض، طبق آنچه گوارنا در استودیوی خود ادعا می کند، همه آنها موضوع مرمت مداخله ای قرار می گرفتند. توسط رنوارنویسنده این تحقیق بیان می‌کند که این هنرمند به توصیه کشیشی که در ناپل ملاقات کرده بود، وارد شهر کوچک کالابریا شده بود. کشیش توصیه نامه ای از اسقف برای او فرستاد، نامه ای که به او اجازه می داد در خانه های محلی منطقه پذیرایی شود.نقاش فرانسوی با سفری پرماجرا از طریق دریا با قایق ماهیگیری و از طریق خشکی با کالسکه‌هایی که توسط قاطرها و با پای پیاده کشیده می‌شد و همچنین با بازوهای برخی از زنان دهقان حمل می‌شد و به او اجازه عبور از رودخانه را دادند. در دسامبر 1881 که در اثر باران های شدید زمستان متورم شده بود، به کاپیسترانو رسید. در اینجا او یک دوره "تعطیلات" را به نقاشی مناظر بداهه، زنان شوینده، دهقانان و دختران گذراند. او در آن زمان چهل ساله بود و سه نمایشگاه امپرسیونیستی و چند نمایشگاه در سالن پشت سر داشت، اما در خارج از پاریس هنوز کاملاً غریبه بود.او که تحت تأثیر پذیرایی سخاوتمندانه کاپیسترانسی ها قرار گرفته بود، تصمیم گرفت تا با درخواست شهردار برای مداخله برای بازیابی نقاشی های دیواری کلیسا، که رطوبت به طور جبران ناپذیری آسیب می رساند، به محبت آنها پاسخ دهد. اگرچه او در نقاشی دیواری یا دیواری چندان متخصص نبود، اگرچه در گذشته با تزئین دیوارهای کافه‌های مختلف پاریس (که آثاری از آن‌ها باقی نمانده است) تلاش کرده بود، اما به سراغ سنگ‌تراشی رفت. در دهکده، در داربست های قرضی و پودرهای رنگی از او پرسیدند و مشغول بازسازی نقاشی های خراب شدند.گوارنا تجزیه و تحلیل دقیقی از بخش‌های «بازسازی‌شده» ارائه می‌دهد که امروزه هنوز قابل مشاهده است، سپس آنها را با دیگر آثار نقاش مقایسه می‌کند و به طور قطع نویسندگی آنها را نشان می‌دهد.از این تحلیل بیش از هر چیز این واقعیت آشکار می شود که رنوار مجبور بود در برخی مناطق به طور گسترده مداخله کند، و چهره های خاصی را به طور کامل بازسازی کند، مانند تصویر مسیح در مرکز نقاشی دیواری غسل تعمید یا مجدلیه در Noli me tangere. در دیگر لحظات، او ترجیح می‌داد اجزای فاسدتر اختراع خود را روی هم بگذارد، مانند تونیک قرمزی که دور بدن باپتیست کشیده شده بود. علاوه بر این، وجود برخی ویژگی‌های سبکی معمولی نقاشی امپرسیونیستی را می‌توان به راحتی مشاهده کرد، مانند کنار گذاشتن کیاروسکورو و استفاده از رنگ‌ها برای ارائه سایه‌ها.سپس این مطالعه بر روی برخی جزئیات تمرکز می کند و مقایسه را با چندین نقاشی معروف رنوار آغاز می کند. برای مثال، در غسل تعمید، دو فرشته ای که در سمت راست ترکیب ظاهر می شوند، هم از نظر ژست و هم از نظر قیافه، شبیه به پاریس و هرمس هستند که در داوری پاریس به تصویر کشیده شده اند، در حالی که شخصیت عیسی با برازندگی مشخص می شود. به نظر می رسد وضعیت بدن، به طور مبهم زنانه، به وضوح به وضعیت حمام کننده در رودخانه اشاره دارد. در عوض چهره شباهت خارق‌العاده‌ای به پل آگوست لوت که در رقص در حومه شهر به تصویر کشیده شده است را نشان می‌دهد. علاوه بر این، در همین نقاشی دیواری، شباهت هایی بین سنت جان باپتیست و طرحی که رنوار در بازدید از موزه باستان شناسی ناپل انجام داد، وجود دارد: قیافه ها بسیار شبیه و رنگ تونیک ها یکسان است، و یک ارتباط خاص نگران کننده است. بازی نور و سایه موجود در دو ترکیب.با حرکت به سمت Noli me tangere، شکل مجدلیه خودنمایی می کند، که به گفته نویسنده در میان نقاشی های سه نقاشی دیواری کاپیسترانو به ایده آل نقاشی رنوار نزدیک است: "او مانند حمام بور دارای شکل های کامل و مجلل، بزرگ است. چشم ها، لب های کوتاه و پر و موهای بلوند بلند. چرمی که «نور را نگه می‌دارد» و الهام‌بخش آن سایه‌های رنگین کمانی ظریفی است که هنرمند فرانسوی را به شهرت رساند». علاوه بر این، لمس نقاشی و چین های شنل شباهت زیادی به دامن زن با نامه دارد.لباس زن سامری در آخرین نقاشی دیواری کاملاً منحصر به فرد است. برخلاف شمایل‌نگاری کلاسیک که معمولاً او را با تونیک پیچیده و با پارچه‌ای سفید دور سرش به تصویر می‌کشد، در اینجا زن به شیوه‌ای مدرن و با روبانی جذاب در موهایش به تصویر کشیده شده است، با همان سلیقه لباس پوشیدن و تزیینات مد روز. در فرانسه قرن نوزدهم، که به عنوان مثال در پرتره ماری مورر می بینیم.اگر تحلیل ارائه شده توسط ماریو گوارنا قانع کننده به نظر می رسد، متأسفانه تلفات زمان، به نوبه خود، دیوارهای کلیسای کاپیسترانو را تهدید نکرده است: و بار دیگر رطوبت خطر آسیب رساندن به آن را به همراه خواهد داشت، اگر اقدامات سریع انجام نشود. گرفته شده، حتی ثمره آن «ترمیم نویسنده».(stilearte.it)