وسیع و جذابیت آدریاتیک پایین

خاستگاه این شهر به حدود سه هزار سال قبل برمی گردد و به زمانی که مردمانی مانند فرنتانی ها و رومی ها در آن زندگی می کردند. تاریخ واستو، این نام کنونی آن است، بر اساس دوران نوشته و بازنویسی شد، اکنون از شکوه و رونق برخوردار است، اکنون قربانی غارت و ویرانی شده است. در قرون وسطی، واستو دچار انحطاط زیادی شد، در حالی که تحت سلطه لونگوباردها، شهرداری به نام "گواستو" شکوفه های جدیدی را تجربه کرد.اما بیایید یک قدم به گذشته برگردیم. تولد واستو در افسانه ها و قدرت القای اساطیر یونان پیچیده شده است. در واقع، به نظر می رسد که نام اصلی «هیستون» به شخصیتی از اساطیر یونان، دیومدس نسبت داده شده است.بر اساس افسانه ها، دیومدس (پادشاه اتولی)، پس از محاصره تروا، در واقع تبعید داوطلبانه را انتخاب کرد و به فرماندهی رعایای خود، در سواحل جنوب ایتالیا فرود آمد و چندین شهر را تأسیس کرد. دیومد تصمیم گرفت در آن قسمت از ساحل که با زیبایی خلیج سواحل آبروزو و دماغه آن - که او را به یاد کوه ایستون کورفو می‌اندازد - که «هیستون» را از آنجا گرفته است توقف کند.مردمی که بدون هیچ تردیدی در واستو سکونت داشتند، فرنتانی ها بودند، جمعیتی از دودمان سامنی، که در ناحیه پونتا پنا ساکن شدند، جایی که متعاقباً، پس از الحاق به امپراتوری روم، بین پایان در قرن چهارم و آغاز قرن سوم پیش از میلاد اولین مرکز مسکونی متولد شد که در واقع به شهرداری رومی تبدیل شد.بازسازی های تاریخی به تأسیس اولین مرکز مسکونی - در سال 1184 قبل از میلاد برمی گردد. و با آمدن فرنتانی ها، شهر از قرن پنجم شروع به شکوفایی کرد.توضیح دیگری از نام هیستون به نظر می رسد به فعالیت رایج تجارت پشم مربوط می شود که پارچه آن - به زبان یونانی - "ایستون" نامیده می شود، که نام "هیستون" بعداً با تبدیل شدن شهر به شهر رومی به هیستونیوم تبدیل شد. ، به دنبال جنگ اجتماعی (91-88 قبل از میلاد).شهادت این گذشته را می توان بر روی نشان شهر که عبارت «Vastum olim Histonium Municipium Romanum» درج شده است، خواند.مرکز مسکونی هیستونیوم دارای ساختمان، حمام و آمفی تئاتر برای نبردهای دریایی بود که درست در زیر پیاتزا روستی قرار داشت. به عنوان شواهدی از این گذشته باشکوه، بقایایی در جاده آدریاتیک و در دریا نزدیک بندر پونتا پنا پیدا شده است.در دوره امپراتوری واستو شکوفایی بزرگی را تجربه کرد که در اواخر امپراتوری شروع به محو شدن کرد، زمانی که وارد مرحله افول، غارت و ویرانی شد و از سلطه استروگوت ها به سلطه بیزانس و - در نهایت - لومباردها گذشت. و دقیقاً با تصمیم پادشاه لومباردها، تئودوریک، واستوی باستانی به عنوان مباشر به دوک نشین بنونتو ضمیمه شد.وسیعنمای وسیعی از کشوربا تبدیل شدن به بخشی از دوک نشین بنونتو، در سال 802 توسط فرانک ها به رهبری دوک دوردونا، گواستو دایمون، که بخشی از قلمرو را که برای بازسازی یک شهر جدید به نام گواستو در نظر گرفته بود، ویران شد. تورناتا، در سال‌های بعد، به دوک‌های لومبارد بنونتو، به‌عنوان یک مرکز مستحکم بر روی خرابه‌های شهر از پیش موجود بازسازی شد.در سال 1177 پاپ الکساندر سوم به شهر یک عیش و نوش به شکل یک جشن جشن گرفت که هنوز هم هر سال در سومین یکشنبه ژانویه در کلیسای سنت آنتونیو دا پادووا برگزار می شود.واستو همچنین از میان خانواده‌های اشراف اسپانیایی، یعنی کالدورا، که ما ساخت استحکامات در مرکز تاریخی را مدیون آنها هستیم، گذشت: قلعه کالدورسکو، برج باسانو، برج دیومد د مورو و برج سانتو اسپیریتو.خانواده اسپانیایی دیگری به نام D'Avalos، در رأس خصومت در سال 1494، و که تلاش کردند شکوه و جلال دربار اسپانیا را به واستو منتقل کنند، در عوض مسئول ساخت کاخی بودند که نام آنها را یدک می کشد. این کاخ در سال 1556 در اثر حمله ترکیه ویران شد، اما پس از آن دوباره به سبک رنسانس بازسازی شد.در سال 1710 چارلز سوم اتریش به واستو عنوان رسمی شهر را داد که به عنوان "آتن آبروزی" تعریف می شود.در سال 1861 واستو بخشی از ایتالیا شد و خود را از قدرت پادشاهی بوربون رها کرد، به لطف شرکت هزاران توسط گاریبالدی (سپتامبر 1860)، که اتحاد ایتالیا را تایید کرد.در سال 1938 تحت رژیم فاشیستی، موسولینی نام واستو را در ایستوریو تغییر داد و می‌خواست «هیستونیوم» سنتی را در ادای احترام به نام لاتین عصر روم از سر بگیرد. تنها در سال 1944، این شهر پس از آزادسازی شهر، نام خود، واستو را بازیافت.