قبلاً در زمان رومیان، در شهر باستانی Ticinum، اولین پلی وجود داشت که دو ساحل رودخانه را در ارتفاعات Ponte Coperto مدرن به هم متصل می کرد.پایه یک دکل مرکزی، از تراکیتی از تپه های اوگانی، باقی مانده از این پل است که به راحتی در دوره های کم آب قابل مشاهده است.ساخت پل رومی به زمان آگوستوس برمی گردد.در سال 1352 ساخت و ساز بر روی خرابه های پل رومی بر روی پل جدیدی که توسط جیووانی دا فرارا و جاکوپو دا کوزو طراحی شده بود آغاز شد. این پل که در سال 1354 تکمیل شد، با ده طاق نامنظم و دو برج در دو انتهای آن پوشیده و مجهز شده بود که برای دفاع استفاده می شد. ظاهر این پل در نقاشی های دیواری برناردینو لانزانی (حدود 1525/26) در داخل کلیسای سن تئودورو قابل مشاهده است.در سال 1583 پوشش با سقف جدیدی جایگزین شد که توسط صد ستون گرانیتی کوچک بنا به خواست ویسکونتی پشتیبانی می شد.در طول ساخت دیوارهای اسپانیایی، در قرن هفدهم، اولین و نیم طاق نما به سمت شهر و اولین طاق در کنار روستا در باروها قرار گرفت و به همین دلیل بسته شد.پس از آن، یک درگاه ورودی در سمت بورگو تیچینو (1599) و یک کلیسای کوچک در مرکز پل به افتخار سان جیووانی نپوموسنو (قرن 18) اضافه شد.سرانجام در سال 1882 یک درگاه ورودی از مرکز تاریخی توسط آماتی ساخته شد.بمباران نیروهای متفقین در سپتامبر 1944، در طول جنگ جهانی دوم، به پل باستانی قرن چهاردهم آسیب رساند و یک طاق را فرو ریخت. در سال 1949 ساخت پل جدید آغاز شد، که در سال 1951 افتتاح شد. کتیبه ای روی پورتال سمت شهر ذکر می کند: "در گذرگاه باستانی تیچینو، در تصویر پل قدیمی سرپوشیده، که توسط خشم ویران شده است. در جنگ، جمهوری ایتالیا بازسازی شد».پل فعلی حدود 30 متر پایین دست پل قبلی ساخته شده است و عریض تر و بلندتر از پل قدیمی است. طاق ها عریض تر و تعدادشان کمتر است: به جای هفت، پنج. پل در حال حاضر حتی کوتاه تر است زیرا مسیری عمود بر جریان رودخانه را دنبال می کند، در حالی که پل قدیمی خطی را دنبال می کند که Strada Nuova (در سمت مرکزی) را به Via dei Mille (در سمت Borgo Ticino) متصل می کند.
