نگاه خود را به طبقه اول ساختمان Budini-Gattai برگردانید، در سمت راست مطابق با یک نشان کوچک مرمری، می توانید یک پنجره نیمه باز را مشاهده کنید.فلورانسی ها آن را به "پنجره همیشه باز" تغییر دادند: به نظر می رسد در واقع قرن هاست که کرکره های آن همیشه نیمه باز مانده است. طبق یک افسانه باستانی، یکی از فرزندان خانواده گریفونی در اواخر قرن شانزدهم به جنگ رفت. از پنجره ساختمان همسرش به بیرون نگاه کرد تا آخرین خداحافظی کند. زن، ناامید، اما امیدوار بود که دوباره او را ببیند، شروع به گذراندن روزهای کامل از آن پنجره کرد: با این حال، مرد دیگر برنگشت و زن جوان بیوه شد.از اینجا به بعد این سنت از هم جدا میشود و دو پایان متفاوت را برای داستان گزارش میدهد: ادعای اول این است که محله، تحت تأثیر داستان عشق غمانگیز، تصمیم گرفت همیشه پنجره را به یاد زنی که زمان زیادی را آنجا گذرانده بود، باز نگه دارد. برخی دیگر می گویند که به محض بسته شدن کرکره در پی مرگ بیوه، پدیده های عجیبی در داخل اتاق رخ می دهد: چراغ ها خاموش شدند، نقاشی ها از دیوارها جدا شدند و مبلمان شروع به حرکت کردند. به محض باز شدن پنجره، همه چیز به حالت عادی بازگشت.بر اساس روایتی دیگر، نگاه مجسمه سوارکاری فردیناندو اول مدیچی، واقع در میدانی نه چندان دور از ساختمان، به سمت پنجره همیشه باز است. در واقع می گویند که آن پنجره مصادف با اتاق خواب زنی از خانواده گریفونی بود که به طور مخفیانه مورد علاقه دوک بزرگ توسکانی بود و به دلیل حسادت شوهرش مجبور شد کرکره ها را همیشه بسته نگه دارد.با توجه به وقایع خانواده گریفونی، پنجره نیمه باز Palazzo Budini-Gattai همچنان کنجکاوی بازدیدکنندگان فلورانس را نشان می دهد و امروزه نیز افسانه ها و داستان های محبوب بسیاری را به وجود می آورد.
