نام پوزیتانو باید از افسانه زاده شود.گفته می شود که نقاشی مدونا در یک کشتی ترکیه ای بود که در دریا به گل نشسته بود تا اینکه ناخدا صدایی را شنید که زمزمه "ژست، ژست" را می گفت. این نقاشی به دریا انداخته شد و مردم پوزیتانو آن را در جایی که کلیسا در حال حاضر قرار دارد، یافتند و متوجه شدند که ویرجین شهر آنها را به عنوان خانه خود انتخاب کرده است.یونانیها و فنیقیها در قلمرو پوزیتانوی کنونی رفت و آمد میکردند، حتی شاید فقط برای تجارت با مردم محلی یا سوختگیری.از سوی دیگر، رومیها همیشه در جستجوی مکانهای جذابی بودند که در آن طبقات ثروتمند بتوانند «اوتیوم» خود را تمرین کنند، ویلایی در ساحل بزرگ فعلی ساختند و گفته میشود که امپراتور تیبریوس، بدون اعتماد به مردم کاپری. او می ترسید که از او مسموم شود، یک تریری را فرستاد تا درست در آسیاب در پوزیتانو آرد بخرد.از قرون وسطی در عوض نسخه دیگری از نام آمده است که به نقاشی مورد احترام ساکنان پوزیتانو اشاره دارد: مدونا از دریا.سنتی که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است، از نقاشی مادر مسیح می گوید که پس از سرگردانی طولانی، سوار بر کشتی "کافران" شد، کشتی به جلوی ساحل پوزیتانو رسید و با وجود هر تلاش انسانی توسط افراد شگفت زده متوقف شد. ملوانان می گویند خود مجسمه مقدس با فریاد «پوسا، پوسا» بود.به خدمه دستور دهد آن را در ساحل بگذارند تا مردم محلی بتوانند آن را گرامی بدارند.سقوط امپراتوری روم آغازگر دورهای تاریک است که حداقل تا قرن نهم، زمانی که جمهوری آمالفی به یک قدرت دریایی معتبر تبدیل شد و پوزیتانو بخشی از قلمرو آن شد و از مزایای تجارت دریایی برخوردار شد، اطلاعات کمی در مورد آن وجود داشت. رقابت ظریف بین شهرداریهای آمالفی و پوزیتانو را میتوان در مناقشه تاریخی بر سر زادگاه فلاویو جویا، مخترع افسانهای قطبنما، که هر یک از این دو شهر ادعا میکنند، مشاهده کرد.فتح مناطق آمالفی توسط نورمن ها با از دست دادن خودمختاری آن و حملات بعدی دزدان دریایی ساراسین با دوره ای از افول و بی ثباتی مصادف شد که در آن خطر فروخته شدن به عنوان برده در بازارهای شمال آفریقا بر سر مردم بود. در آن دوره و با پیروی از دستورات نایب السلطنه پیترو دا تولدو، برج های دیده بانی ساخته شد که هنوز هم امروز در چشم انداز فورنیلو لا تراسیتا و اسپوندا قرار دارند.قحطی، طاعون و امواج جزر و مدی این شهرداری را در قرون 16 و 17 بلای جان خود کرد و باعث کاهش قابل توجه جمعیت شد.در قرن هجدهم همه چیز به خوبی پیش می رفت، همانطور که بسیاری از ویلاهای اواخر باروک نشان می دهد و این محل به یک مقصد ممتاز در تور بزرگی تبدیل شد که وارثان خانواده های ثروتمند اروپایی انجام دادند. پوزیتانو پس از تبدیل شدن به اقامتگاه بسیاری از هنرمندان مهم، در بسیاری از آثار آنها جاودانه شد و در سراسر جهان مشهور شد.
