پکورینو دی کارماسچیانو

در استان اولینو, در یک منطقه کوهستانی که پدیده های اتشفشان متعدد را تحت تاثیر مورفولوژی خاک و گیاهان, این پنیر با یادداشت های حسی قطعا جالب متولد.. منطقه کارماسچیانو در زمان رومیان شامل شهرداری های فعلی روکا سان فلیس و گواردیا دی لومباردی بود. بخشی از این قلمرو پس از پیروزی بر سامنی ها به جانبازان رومی اختصاص یافت. نام کارماسکیان از همه اینها ناشی می شود: کامارسیوس به معنای سرباز است, انیوس نشان دهنده داشتن صندوق است. کارماسچیانو یک منطقه مرتع کوچک است که به شعاع حدود چهار کیلومتری در دره انسانتو در قلب ایرپینیا علیا گسترش می یابد. بیشتر مراتع در امتداد شیب رو به جنوب متمرکز شده اند که از کوه فورکوسو تا دره بین 800 تا 500 متر از سطح دریا شیب دارد. ویرجیل, در اینید, توصیف این محل به عنوان یک سرزمین مسحور: "یک محل در مرکز ایتالیا احاطه شده توسط کوه بالا وجود دارد, معروف و معروف در هر مکان: دره انسانتو. این کوینچی و در نتیجه جنگل های تاریک, و در میان جنگل یک رودخانه است که برای سنگ های بزرگ غرش و سقوط, و بله می خزد ریپس و شیب دار, که باعث می شود غار وحشتناک و شکاف". دره است که در واقع با حضور مفیت از روکا سن فلیس مشخص, یک دریاچه با منشا گوگرد تغذیه شده توسط استخرهای گوگرد, که جوش به عنوان یک نتیجه از انتشار گاز از زیر خاک. گوگرد ناشی از اب مشخصه اسانس علوفه ای منطقه است که به نوبه خود طعم بسیار خاص و پیچیده ای به شیر می بخشد. پکورینو تولید شده در این منطقه در واقع توجه داشته باشید بویایی قوی از گوگرد, نکات شیر تازه, چمن تازه چمن زنی و گل. در دهان ابتدا طعم شیرین و بسیار ظریف و سپس یک نت تند و در پایان کمی طعم گوگرد را درک می کند. شیر گوسفند خام (بدون افزودن تخمیر) در "کاکاوو" (دیگ بخار مس) قرار می گیرد و تا دمای 36-38 گرم می شود Co انعقاد با گوشت بره یا بچه مایه پنیر یا حتی گوشت گوساله انجام می شود. کشک شکسته می شود تا زمانی که دانه هایی به اندازه یک دانه برنج حاصل شود و باقی بماند تا در ته دیگ قرار گیرد. سپس خمیر جمع شده و در فوسل حصیری ته نشین می شود و بعدا در سرم داغ سوزانده می شود. نمک زدن خشک است. پکورینو دی کارماسچیانو به حداکثر رسا بودن حسی خود نسبت به 12 ماه پیری می رسد. نقش اتاق های چاشنی اساسی است: قالب هایی که در داخل ایجاد می شوند به بلوغ کامل محصول کمک می کنند. تا دهه پنجاه قرن گذشته هر خانواده دهقان تولید پنیر pecorino برای خانواده مصرف و تربیت دو نژاد گوسفند: laticauda و bagnelese (همچنین به نام malvizza). بعدا خانواده های باقیمانده در این قلمرو تعداد سرها را تا 50 گوسفند افزایش دادند: بنابراین تولید به منبع درامد تبدیل شده است. در نوامبر 1980 زلزله در ایرپینیا شروع رها شدن زمین ها را مشخص کرد و مزارع کوچک تقریبا به طور کامل ناپدید شده اند.