امروز ما با کارخانه آهن Mongiana سروکار داریم، یک مرکز آهن و فولاد با ابهت که بین سالهای 1770 و 1771 توسط سلسله بوربون تأسیس شد. شهر مونگیانا در استان ویبو والنتیا در کالابریا واقع شده است. این سایت ارزش نمادینی دارد: این بزرگترین قطب آهن و فولاد ایتالیا بود که محصولات آن شروع و توسعه صنعتی شدن ناپل و استان آن را فراهم کرد و سپس پس از 20 سال بسته شدن آن به نمادی از مسئله جنوب تبدیل شد. اتحاد ایتالیااما به ترتیب برویم. این مجموعه که توسط معمار ناپلی، ماریو جوفردو ساخته شد، حدود 1500 کارگر داشت و در یک سال حدود 1442 لوله تفنگ و 1212 لوله تپانچه تولید کرد. برای آن زمانها میتوان آن را نتیجهی خارقالعادهای در نظر گرفت، نتیجه کار تحقیق و توسعه مجدد که توسط دو تن از حاکمان اصلی بوربن انجام شد: چارلز سوم بوربون و فردیناند چهارم.اولی که به عقب ماندگی روش کار کارگرانی که در داخل قطب آهن و فولاد کار می کردند، پی برد، پس از جست و جوی طولانی در اروپا، کانی شناسان ساکسونی و مجارستانی را یافت و به کالابریا فرستاد تا روش های جدید تولید را به آن کارگران بیاموزند. علاوه بر این، حاکم ظاهراً حساسیت خاصی هم داشت که امروز میتوانیم آن را به عنوان یک بومشناس تعریف کنیم. در واقع، در سال 1773، چارلز سوم بوربن، فرمان صرفه جویی در جنگل را صادر کرد تا از ایجاد آسیب قابل توجهی به محیط اطراف توسط همین گسترش شرکت جلوگیری کند. فردیناندو همچنین تصمیم گرفت تا تغییراتی در سیستم تولید Mongiana ایجاد کند تا کیفیت آن را در عین حفاظت از محیط زیست بهبود بخشد.در زمان فردیناندو، تجارت شروع به تولید مواد راه آهن کرد. Real Ferriera di Mongiana موادی را طراحی خواهد کرد که به خط راه آهن ناپل-پورتیکی و پل معلق روی گاریلیانو که به نوبه خود نمایانگر دیگر نخستیسانان بزرگ پادشاهی باستانی است، حیات می بخشد. محصولات آهن و فولاد برای تولد و تکامل اولین کارخانه تولید لوکوموتیو در پیترارسا ضروری خواهد بود.همچنین در Mongiana متعلق به اولویت اولین مجتمع آهن و فولاد شبه جزیره ایتالیا است.متأسفانه پس از اتحاد ایتالیا، که در سال 1861 اتفاق افتاد، این نیز مانند سایر سازه های بزرگ جنوبی، قربانی یک بحران عمیق به دلیل سوء مدیریت دولت مرکزی و فقدان کامل یارانه ها خواهد شد. این بحران به قدری عمیق خواهد بود که منجر به بسته شدن قطعی آن در سال 1881 خواهد شد.
