کلیسای ایاصوفیه

کلیسای سانتا سوفیا توسط دوک گیسولفو دوم تأسیس شد و توسط آرچی دوم، داماد پادشاه دزیدریو، به محض اینکه دوک بنونتو شد، تکمیل شد.این بنا که در کنار یک صومعه بندیکتین ساخته شد، در سال 762 تکمیل شد، شاید به عنوان کلیسای ملی مردم لومبارد، و جسورانه ترین و تخیلی ترین بنای اوایل قرون وسطی بود.آرشیس دوم جامعه ای از راهبه ها، همچنین بندیکتین ها را ضمیمه کرد، و آن را به سنوبیو از قبل موجود ادغام کرد و ظاهراً به پیشنهاد پائولو دیاکونو، همه چیز را به سانتا سوفیا، یعنی حکمت مقدس، شبیه به معبد معروف ژوستینیانوس، اختصاص داد. قسطنطنیهاین صومعه، به دنبال اهداها و وصیت‌ها، به یکی از قدرتمندترین صومعه‌های جنوب ایتالیا تبدیل شد. در قرن دوازدهم به اوج خود رسید، نه تنها به خاطر کلیسای یادبودش، بلکه برای «اسکریتوریوم» آن که در آن خط بنونتو که در سراسر جهان مشهور شد، استفاده شد.بنابراین، سانتا سوفیا حتی در خارج از ایتالیا نیز طنین‌اندازی داشت و یک تروبادور فرانسوی قرن دوازدهم جشن عروسی یک پادشاه را در آن برگزار می‌کرد. III - پیشرو شکوه Montecassino، پائولو دیاکونو، پاپ ها (از جمله اونوفریو دوم و الکساندر سوم) و حاکمانی مانند امپراتور لوتر و پادشاه نورمن راجر دوم.متعاقباً، به دنبال سرنوشت تقریباً همه صومعه‌ها، رو به زوال گذاشت تا اینکه در سال 1595 توسط Benedictineها متروک شد. معماریکلیسای سانتا سوفیا خود را به عنوان ساختمانی با جذابیت استثنایی در زمینه معماری اروپایی قرون وسطی اولیه معرفی می کند.اندازه آن متوسط است، زیرا در دایره ای به قطر 23.50 متر قرار دارد. تمام دیوارهای محیطی سانتی متر هستند. 95 ضخامت و در داخل و خارج در ردیف های آجر سانتی متر اجرا شده است. 3 ضخامت که با ردیفی از آجرهای مربعی نامنظم پراکنده شده است.طرح کلی بسیار بدیع و کاملاً جدید برای آن زمان است که برگرفته از نمونه های رومی یا بیزانسی نیست. دارای یک هسته مرکزی متشکل از یک شش ضلعی است که در بالای آن شش ستون بزرگ (احتمالاً از معبد باستانی ایسیس) قرار گرفته اند که با طاق هایی به یکدیگر متصل شده اند که گنبد روی آن توسعه یافته است. در اطراف این شش ضلعی مرکزی حلقه دوم، این ده ضلعی، با هشت ستون در بلوک های سنگ آهک سفید که با لایه های آجر و دو ستون بلافاصله پس از ورودی در هم آمیخته است، می یابیم.ستون‌ها مطابق با قوانین کلاسیک چیده نشده‌اند، بلکه به‌صورت شعاعی قرار گرفته‌اند، هر کدام با جهت‌گیری اضلاع متفاوت، به طوری که آنها را موازی با دیوارهای پشت محیط قرار دهند. روند دومی نگران‌کننده است: در ابتدا دایره‌ای است، به طور ناگهانی در نقطه خاصی توسط دیوارهای ستاره‌شکل قطع می‌شود تا دوباره به شکل دایره‌ای در ورودی ورودی بازگردد.همه اینها بازی هایی از چشم اندازها، جلوه های توهم گرایانه، تجزیه، بسته شدن فضاها هماهنگ با جلوه های هندسی دقیق و مبتنی بر روابط متقابل ناشی از یک هوش سازنده حاد و بدیع را ایجاد می کند.به عنوان مثال، تنوع فوق‌العاده طاق‌ها، به دلیل جفت شدن غیرمعمول تاج شش ضلعی با تاج ده ضلعی، قابل ذکر است: توالی طاق‌های اول چهار گوش، سپس لوزی و در نهایت مثلث، احتمالاً اشاره‌ای به شکل چادرهایی است که استفاده می‌کنند. مردم لومبارد در طول سرگردانی طولانی خود در اروپا.شکوه کلیسای باستانی را نیز بقایای نقاشی‌های دیواری در اپیس‌ها گواهی می‌دهد که با وجود ماهیت تکه تکه‌ای که مانع از تفسیر شمایل‌نگاری آنها می‌شود، دامنه وسیع و قدرت بیانی بسیار زیادی را آشکار می‌کند.نقاشی های دیواریکلیسا کاملاً نقاشی شده بود. این را با قطعاتی که هنوز قابل مشاهده هستند، و همچنین در اپدها، همچنین روی یک ستون، در پای فانوس و در گوشه‌های دیواره‌های ستاره نشان می‌دهد.در دو اپسیس جانبی عناصر باقیمانده از چرخه اختصاص یافته به داستان مسیح وجود دارد. به طور خاص، داستان سنت جان باپتیست در سمت چپ، داستان باکره در سمت راست نشان داده شده است. دو صحنه از صحنه اول باقی مانده است: بشارت به زکریا و زکریا لال. از دوم بشارت و زیارت. بازسازی هاایاصوفیه در طول قرن ها همیشه ظاهر یکسانی را حفظ نکرده است.مرمت قرون وسطیدر واقع در قرن دوازدهم کلیسا مورد مرمت اولیه قرار گرفت که با دست نخورده ماندن طرح اولیه، برج ناقوسی در سمت چپ نمای کوچک و ایوانی زیبا - ایوان - در ورودی، بر چهار ستون افزوده شد. این منجر به تخریب جزئی نما شد که در اصل تنها 9 متر طول داشت.در لونت مرکزی، بالای درگاه جدیدی که به این ترتیب ایجاد شده است، نقش برجسته ای نیز تعبیه شده است که اکنون روی در ورودی کلیسا قرار دارد. این تصویر مسیح را بر تخت نشسته، باکره در سمت راست، و در سمت چپ شهید سن مرکوریو (سرباز رومی که یادگارهایش - که در سال 768 دفن شد - در حال حاضر در زیر محراب نمازخانه سمت راست قرار دارد) را با یک راهب زانو زده در کنار او، شاید ابوت جان نشان می دهد. چهارم، مرمت کننده کلیسا.در داخل، دو ستون در ورودی با ستون‌ها جایگزین شد و یک «اسکولا کانتوروم» در شش ضلعی مرکزی قرار گرفت.مرمت باروکزلزله سال 1688 که شهر را با خاک یکسان کرد، خسارات زیادی به سانتا سوفیا وارد کرد. کل ساختار آسیب جدی دید: گنبد شش ضلعی مرکزی فرو ریخت، بسیار پایین تر از گنبد فعلی و بدون بازشو. برج ناقوس رمانسک به ایوان واژگون شد و آن را به کلی ویران کرد.با بازسازی به سبک باروک در سال 1698 (و اصلاحات بعدی پس از زلزله بعدی 1702) به دلیل اسقف اعظم وقت بنونتو، کاردینال اورسینی - که بعداً پاپ بندیکت سیزدهم شد - دگرگونی های اساسی ایجاد شد که منجر به ناپدید شدن افراد بدوی شد. پیکربندی لومبارد و باعث تخریب تقریباً کامل نقاشی های دیواری گرانبهای قرن نهم شد.مداخلات از جمله تبدیل پلان ستاره ای شکل به دایره ای، تخریب و بازسازی اپیس مرکزی به اشکال جدید، باریک شدن هشت ستون و ساخت نمای جدید بود. ، که امروزه نیز وجود دارد. دو نمازخانه جانبی و زیارتگاه نیز ساخته شد. فضای داخلی کاملاً گچ بری شده و به سبک باروک مبله شده بود.مرمت مدرندر سال 1951، تحت نظارت سرپرستی بناهای تاریخی ناپل، کارهای مرمتی آغاز شد که با مداخلات دقیق (اما مورد بحث) اجازه داد تا طرح اصلی سازه بنایی Longobard آشکار شود و سپس قطعات تخریب شده یا دستکاری شده تکمیل شود. به مناسبت دگرگونی باروکبه ویژه، دو نمازخانه جانبی نما، قسمت مرکزی و دیوار مدور که گوشه‌های بیرونی دیوارهای ستاره‌ای را در خود جای داده بود، حذف شدند. دومی ها با توجه به نشانه های ارائه شده توسط تحقیقات باستان شناسی بازسازی شدند. از سوی دیگر، مداخلات در نمای باروک سبک بود: دو پنجره بزرگ و پنجره گل رز محو شدند، در حالی که درگاه به موقعیت اصلی خود بازگردانده شد.