کلیسای سانتا مارگریتا-کورتونا

کلیسا در بالای تپه در یک مکان دوست داشتنی می ایستد. در سایت کلیسای حاضر یک کلیسای کوچک ساخته شده توسط راهبان کمالدوله در قرن یازدهم و اختصاص داده شده به سنت باسیل وجود دارد. کلیسای کورتونا در سال 1258 تخریب شد و در سال 1288 توسط سانتا مارگریتا بازسازی شد و به سنت باسیل و سنت موناکو و سنت کاترین اسکندریه اختصاص یافت. سنت مارگارت, در یک اتاق در پشت این کلیسای کوچک سال گذشته از زندگی او زندگی می کردند و درگذشت وجود دارد در 1297. او در کلیسای سنت باسیل دفن شد. بلافاصله پس از مرگ مارگریتا کورتونزی, در کنار کلیسا, ساخته شده یک کلیسای بزرگتر به طراحی توسط جیووانی پیزانو و در 1330 بدن از سنت نقل مکان کرد. از ساختمان قرن چهاردهم باقی می ماند تنها پنجره گل رز در نما, برج ناقوس و دیوارهای خارجی از گروه کر. در طول قرن چهاردهم کلیسا ادامه داد: با نقاشی های دیواری مهم و تاب شود. از این چرخه دیواری تنها چند قطعه در موزه قلمرو اسقف به ما رسیده است اما شواهدی از این در یک کد از قرن هفدهم که اسناد با بیست و یک صحنه رنگارنگ نقاشی های دیواری از دست رفته در 1653 زمانی که به دلیل وضعیت ضعیف خود را از حفاظت دور شسته شد حفظ شده است. تجزیه و تحلیل قطعات باقیمانده به حدود سال 1335 منجر می شود و به کارگاه یک یا هر دو برادران لورنزتی اختصاص می یابد. در سال 1385 کلیسا به راهبان اولیوتان سپرده شد و در سال 1389 توسط افراد زیر سن قانونی که هنوز مراقب این کلیسا هستند و از بازدید کنندگان استقبال می کنند جایگزین شد. کلیسا تحولات پی در پی در دوران مدرن بود, که محراب قرن هفدهم باقی می ماند, اما مهم ترین تحول, اما به طور کامل ناپدید شد, بود یکی در وسط '700 توسط جان پنجم می خواست, پادشاه پرتغال, که فضل از سنت دریافت کرده بود. کلیسای حاضر است به جای نتیجه از بازسازی قرن نوزدهم, سپرده برای اولین بار به معمار انریکو پریزنتی, که شبستان تنها اصلی با یک ساختار کلیسای جایگزین, سپس به معمار ماریانو فالسینی, که ساختمان مقدس بدون خشنود کورتونی به پایان رسید. از این رو, که در 1896 معمار جوزپه کاستلوچی راه اندازی شد به ازنو نما, که خرس در چشم پنجره رز قرن چهاردهم کلیسای قدیمی تخریب. در اوت 1927 به کرامت کلیسای کوچک ارتقا یافت. در کلیسای کوچک از جناح چپ بنای یادبود مقبره سنگ مرمر قرن چهاردهم سانتا مارگریتا است; باقی می ماند احترام بقیه در کوزه نقره ای (1646) در محراب بالا.