کلیسای سانتا ماریا دونارجینا نووا در میدان آرسیوسکووادو واقع شده است.این بنا در قرن هفدهم برای پاسخگویی به درخواست راهبه های کلیسای سانتا ماریا دونارگینا (قدیمی) ساخته شد که می خواستند ساختمانی بزرگتر از ساختمانی که در آن بودند، اکنون در اثر زمان و زلزله آسیب دیده باشد.این پروژه توسط جووانی گوارینو انجام شد و پس از تکمیل سازه، لارگو دونا رجینا و سالنی که نما را به میدان متصل می کند ساخته شد. محل عبادت به طور رسمی توسط کاردینال کاراکیولو در سال 1649 تقدیس شد. بعداً در سال 1727، جسد مریم مجارستانی، بنیانگذار صومعه قدیمی، به کلیسای جدید منتقل شد که در قرن نوزدهم به دلیل کارهای ساختمانی آسیب دید. از طریق Duomo. در همان قرن کلیسا به مالکیت شهرداری ناپل درآمد که چندین سال آن را به عنوان کلیسا نگه داشت.در سال 1928 توسط Gino Chierici، که ارتباطی را که قسمت کلیسای قدیمی را با جایگاه کلیسای جدید مرتبط میکرد، از بین برد، بازسازی شد. این مداخله باعث شد تا دیوار پیشروی دیوار جدید حدود 5 متر پیشروی کند تا قسمت قدیم که قبلاً در ساختار جدید گنجانده شده بود آزاد شود.در سالهای 2004-2005 با رها شدن کامل و غارت آثار هنری موجود در آن تصرف شد.در حالی که جابجایی غیرمجاز بخش بزرگی از مبلمان چوب گردو در سال 1972 به دنبال توقف استفاده از محل توسط انجمن برادری سانتا ماریا دلا ویزیتازیون2 آغاز شد.همچنین نقاشیهای جوزپه پسچه که یک بار قبل و بعد از عشای ربانی در دروازههای شبستان گذاشته شده است، برای همیشه گم شدهاند. آخرین مداخله تغییر ساختاری قابل توجه به سال 1764 برمی گردد و در هر صورت نمی توان مستقیماً به تعادل های ایجاد شده توسط دبیرخانه اقتصادی راهبه های پور کلر متصل شد. بخش عمده ای از کف مایولیکا در جریان بازسازی پایه ها در سال 1872 به سرقت رفت.در سال 2008 این ساختمان محل موزه اسقف نشین ناپل شد.نما که پیش از آن پلکانی از پیپرنو و مرمر است، به دو ردیف با ستونهای کورنتی در سنگ مرمر و با تمپان سوراخدار تقسیم میشود که در مرکز آن یک ادیکول بهدست میآید. پورتال بین دو ستون کورینتی قاب شده است، در حالی که مجسمه های سنت آندریا و سن بارتولومئو در طرفین قرار گرفته اند. با این حال، در بالا، سه پنجره بزرگ مربوط به درگاه اصلی و دو طاقچه را مییابیم.
