کلیسای سن فورتوناتو

قدمت این کلیسا به سال 1418 باز می گردد. این صومعه ای غنی بود که بر روی خرابه های قلعه ای ساخته شده بود که کارلو مالاتستا به راهبان سن پائولو ارمیتا اهدا کرد.صومعه بزرگی که متعلق به شاخه دیگری از بندیکتین ها، اولیوتان ها (راهبان سفیدپوست) بود، بر روی تپه کوویگنانو قرار داشت. این کلیسا بازمانده است (در اصل به Annunciata اختصاص داده شده است). به لطف حمایت خانواده مالاتستا در مدت کوتاهی دارایی ها و حقوق خود را بر بسیاری از مناطق در قلمرو گسترش داد و همچنین صومعه باستانی سن گرگوریو در کونکا را با تمام متعلقات آن به دست آورد.این کلیسا در طول قرن‌ها دستخوش دگرگونی‌های قابل توجهی شده است، اما همچنان طرح و نمای قرن پانزدهمی، سقف زیبای رنسانس و کلیسای کوچکی با نقاشی‌های دیواری عالی از سال 1512 را حفظ کرده است، که به نقاش Girolamo Marchesi da Cotignola نسبت داده می‌شود: در همان سال 1512 در صومعه Popee II adjoiest. اما از یک مهمان دیگر قابل ذکر است: یعنی نقاش جورجیو وازاری که در سال 1547 در آنجا اقامت داشت. و در حالی که یک راهب "باسواد" دست نوشته خود را از "زندگی عالی ترین معماران، نقاشان و مجسمه سازان ایتالیایی" (که بعداً در فلورانس در سال 1550 چاپ شد) رونویسی و تصحیح می کرد، او با همراهی یاران متعدد، نقاشی هایی را برای کلیسای صومعه اجرا کرد: که شاید هنوز در قرن هفدهم و در قرن هفدهم او نگهداری می شود. شاهکار و یکی از بهترین نقاشی‌های منریسم ایتالیایی. منشا بندیکتینی کلیسا هنوز به وضوح از وجود چهار مجسمه باشکوه از قدیسین Olivetan که به شبستان نورانی روح می بخشد، مشهود است که توسط پدر توماسو دا بولونیا در سال 1650 از گچ بری الگوبرداری شده است، و دو مجسمه زیبا که در اواسط قرن هفدهم توسط خود پدر Cesare Pronbesticting، وایت مونبیکتینگ و سنت بنتینگ ساپیک depic نقاشی شده است. وقایع ناپلئونی منجر به سرکوب تمام صومعه‌های رومانیا در پایان قرن هجدهم شد: هیچ‌یک از صومعه‌های بندیکتین در منطقه ریمینی در دوران بازسازی بازسازی نشدند، تا حدی به این دلیل که ساختمان‌های صومعه قبلاً به سرعت تخریب شده بودند یا به شدت تغییر یافته بودند و یا اثاثیه‌شان فروخته شده بود.