نما به سبک باروک اواخر، از سنگ آهک نرم با نت های نئوکلاسیک مشخص ساخته شده است. نوع شناسی برج های جانبی نما را می توان به برخی از ساختمان های فرانسوی قرن هجدهم که الهام بخش معماران آن زمان بودند، ردیابی کرد.در سال 1796 توسط 4 انجیلیست توسط مجسمهساز جوزپه اورلاندو تاجگذاری شد و دارای سه درگاه باشکوه در مرتبه اول است که با ستونهای کورنتی مرزبندی شده است: در مرکزی برنزی، توسط مجسمهساز جوزپه پیرونه، صحنههایی از زندگی سان کورادو دا را به تصویر میکشد. پیاچنزاهمه اینها در بالای یک پلکان باشکوه با سه رمپ، متعلق به قرن هجدهم اما به طور کامل در اوایل دهه 1800 بازسازی شده است.در داخل، این سازه به شکل یک صلیب لاتین با سه شبستان توسعه یافته است که قسمت مرکزی آن بزرگتر از جانبی است.تغییرات متعدد تنها در سال 1889، با ساخت کلیسای SS، ظاهر فعلی را به کل ساختار داد. مراسم مقدس.فضای داخلی که تا اواسط دهه 1950 تقریباً به طور کامل تزئین نشده بود، توسط نیکولا آردوینو تورینی و آرماندو بالدینلی بولونیایی بین سالهای 1950 و 1956، با رأی شهردار شهر نوتو در سن کورادو کنفالونیری، در طول جنگ، نقاشیهای دیواری شد.در بخش مرکزی دو تخت اسقف در چوب حکاکی شده و روی سطح طلاکاری شده، قدمت آن به قرن 18 تا 19، یک گروه کر چوبی و نشان مرمر اسقف آنجلو کالابرتا در مرکز سنگفرش مییابیم.محراب بلند از سنگ مرمر چند رنگی ساخته شده است که در پشت آن یک سه تایی وجود دارد که سن نیکولو را در مرکز، سن کورادو در سمت چپ و سن گوگلیلمو در سمت راست نشان می دهد.اما در راهروهای فرعی، آثاری که پس از فروپاشی سال 1996 مرمت شده اند، همچنان وجود دارند.
