گروتا دل لازارتو

غار لازارتتو که به موازات جاده ای که جزیره نیسیدا را به سرزمین اصلی متصل می کند برای تحقیقات فیلیپو کاولینی اولین زیست شناس دریایی ناپلی است که از این حفره به عنوان یک لابراتوار طبیعی در این زمینه استفاده می کند. احتمالا در زمان روم کاوش های باستان شناسی در داخل یک سنگ به نام "چیوپینو" به عنوان یک تونل ارتباطی بین جزیره نیسیدا و سرزمین اصلی است 130 متر طول, 5 متر عرض و دارای حداکثر ارتفاع 4.5 متر; عملکرد خود را به تاسیسات بندر هنوز کمی مورد مطالعه قرار گرفت, واقع در نزدیکی جزیره نیسیدا. عمق متوسط 2.5 متر است.در بالای این غار لازارتوی باستانی عصر نایب السلطنه و از این رو نام خود حفره قرار داشت. از لازارتو به عنوان محل قرنطینه حیوانات و گیاهان استفاده می شد.محققان تا دهه 50 سکولو مورد مطالعه قرار گرفتند ورودی اصلی در معرض قرار گرفتن است غار سوت در زمان روم مجبور بود بیشتر بلند شود و "کف" واقعی غار در حال حاضر با ماسه ای پوشانده شده است که پس از بسته شدن ورودی دیگر شمال شرقی رسوب کرده است که در نتیجه پر شدن بتونی ساخته شده برای ساخت مسیر اتصال فعلی بین نیسیدا و کوروگلیو رخ داده است. در قسمت فوقانی هیچ چیز از لازارتوی قدیمی بوربن باقی نمانده است و در جای خود یک سازه بتونی مسلح فرسوده قرار دارد.در حال حاضر هم سنگ لازارتو و هم حفره زیر در حالت رها شدن و تخریب قرار دارند. تونل روم باستان پر از مواد تریسولتا است که عمدتا از گیاه پرورش صدف همسایه تهیه می شود. به خصوص, مقادیر زیادی از شبکه صدف وجود دارد, شیلنگ لاستیکی, لوله های بند ناف, لاستیک, باتری استفاده می شود, و غیره....