ఈ రోజు మనం మోంగియానా యొక్క ఐరన్వర్క్స్తో వ్యవహరిస్తున్నాము, ఇది బోర్బన్ రాజవంశంచే 1770 మరియు 1771 మధ్య స్థాపించబడిన గంభీరమైన ఇనుము మరియు ఉక్కు కేంద్రం. మోంగియానా పట్టణం కాలాబ్రియాలోని విబో వాలెంటియా ప్రావిన్స్లో ఉంది. ఈ సైట్ ఒక సంకేత విలువను కలిగి ఉంది: ఇది అతిపెద్ద ఇటాలియన్ ఇనుము మరియు ఉక్కు స్తంభం, దీని ఉత్పత్తులు నేపుల్స్ మరియు దాని ప్రావిన్స్ యొక్క పారిశ్రామికీకరణ ప్రారంభం మరియు అభివృద్ధిని అనుమతించాయి మరియు 20 సంవత్సరాల తర్వాత మూసివేయబడిన తరువాత ఇది దక్షిణ ప్రశ్నకు చిహ్నంగా మారింది. ఇటలీ ఏకీకరణ.కానీ క్రమంలో వెళ్దాం. నియాపోలిటన్ ఆర్కిటెక్ట్ మారియో జియోఫ్రెడో నిర్మించిన ఈ సముదాయంలో దాదాపు 1,500 మంది కార్మికులు పనిచేశారు మరియు ఒక సంవత్సరంలో 1,442 రైఫిల్ బారెల్స్ మరియు 1,212 పిస్టల్ బారెల్స్ను ఉత్పత్తి చేశారు. ఆ సమయాల్లో ఇది అసాధారణమైన ఫలితంగా పరిగణించబడుతుంది, ఇద్దరు ప్రధాన బోర్బన్ పాలకులు చేపట్టిన పరిశోధన మరియు పునరాభివృద్ధి పని ఫలితం: బోర్బన్ యొక్క చార్లెస్ III మరియు ఫెర్డినాండ్ IV.మొదటిది, ఇనుము మరియు ఉక్కు స్తంభాల లోపల పనిచేసే కార్మికుల పని పద్ధతుల వెనుకబాటును గ్రహించి, యూరప్ కోసం సుదీర్ఘ అన్వేషణ తర్వాత, ఆ కార్మికులకు కొత్త ఉత్పత్తి పద్ధతులను నేర్పడానికి శాక్సన్ మరియు హంగేరియన్ ఖనిజ శాస్త్రవేత్తలను కలాబ్రియాకు పంపారు. ఇంకా, పాలకుడు కూడా ఒక నిర్దిష్ట సున్నితత్వాన్ని కలిగి ఉన్నాడు, ఈ రోజు మనం పర్యావరణ శాస్త్రవేత్తగా నిర్వచించవచ్చు. వాస్తవానికి, 1773లో బోర్బన్కు చెందిన చార్లెస్ III, పరిసర పర్యావరణానికి గణనీయమైన నష్టాన్ని కలిగించకుండా కంపెనీ యొక్క అదే విస్తరణను నిరోధించడానికి అటవీ-పొదుపు డిక్రీని జారీ చేశాడు. పర్యావరణాన్ని పరిరక్షిస్తూనే దాని నాణ్యతను మెరుగుపరిచేందుకు మోంగియానా ఉత్పత్తి వ్యవస్థలో మార్పులు చేయాలని ఫెర్డినాండో నిర్ణయించారు.ఫెర్డినాండో ఆధ్వర్యంలో వ్యాపారం రైల్వే మెటీరియల్ను ఉత్పత్తి చేయడం ప్రారంభించింది. రియల్ ఫెర్రీరా డి మోంగియానా నేపుల్స్-పోర్టిసి రైలు మార్గానికి మరియు గరిగ్లియానోపై సస్పెన్షన్ వంతెనకు జీవం పోసే పదార్థాన్ని రూపొందిస్తుంది, ఇది పురాతన రాజ్యంలోని ఇతర గొప్ప ప్రైమేట్లను సూచిస్తుంది. పీట్రార్సాలో లోకోమోటివ్ల ఉత్పత్తికి మొదటి ప్లాంట్ పుట్టుక మరియు పరిణామానికి ఇనుము మరియు ఉక్కు ఉత్పత్తులు ఎంతో అవసరం.మోంగియానాలో ఇటాలియన్ ద్వీపకల్పంలోని మొదటి ఇనుము మరియు ఉక్కు సముదాయానికి ప్రాధాన్యత ఉంది.దురదృష్టవశాత్తు 1861లో జరిగిన ఇటలీ ఏకీకరణను అనుసరించి, ఇది ఇతర పెద్ద దక్షిణ నిర్మాణాల మాదిరిగానే, కేంద్ర రాష్ట్ర దుర్వినియోగం మరియు మొత్తం సబ్సిడీల కొరత కారణంగా తీవ్ర సంక్షోభానికి గురవుతుంది. ఈ సంక్షోభం 1881లో దాని ఖచ్చితమైన మూసివేతకు దారితీసేంత గాఢంగా ఉంటుంది.
