ಬೌರ್ಬನ್ ರಾಜವಂಶದಿಂದ 1770 ಮತ್ತು 1771 ರ ನಡುವೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾದ ಭವ್ಯವಾದ ಕಬ್ಬಿಣ ಮತ್ತು ಉಕ್ಕಿನ ಕೇಂದ್ರವಾದ ಮೊಂಗಿಯಾನಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೆಲಸಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಇಂದು ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮೊಂಗಿಯಾನಾ ಪಟ್ಟಣವು ಕ್ಯಾಲಬ್ರಿಯಾದ ವಿಬೋ ವ್ಯಾಲೆಂಟಿಯಾ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಸೈಟ್ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ: ಇದು ಅತಿದೊಡ್ಡ ಇಟಾಲಿಯನ್ ಕಬ್ಬಿಣ ಮತ್ತು ಉಕ್ಕಿನ ಕಂಬವಾಗಿದೆ, ಇದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು ನೇಪಲ್ಸ್ ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಕೈಗಾರಿಕೀಕರಣದ ಪ್ರಾರಂಭ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟವು, ಮತ್ತು ನಂತರ ಅದು ದಕ್ಷಿಣದ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಸಂಕೇತವಾಯಿತು, 20 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮುಚ್ಚಿದ ನಂತರ ಇಟಲಿಯ ಏಕೀಕರಣ.ಆದರೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹೋಗೋಣ. ನಿಯಾಪೊಲಿಟನ್ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಿ ಮಾರಿಯೋ ಜಿಯೋಫ್ರೆಡೊ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಸಂಕೀರ್ಣವು ಸುಮಾರು 1,500 ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಂಡಿತು ಮತ್ತು ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 1,442 ರೈಫಲ್ ಬ್ಯಾರೆಲ್ಗಳು ಮತ್ತು 1,212 ಪಿಸ್ತೂಲ್ ಬ್ಯಾರೆಲ್ಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಅಸಾಧಾರಣ ಫಲಿತಾಂಶವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು, ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಬೌರ್ಬನ್ ಆಡಳಿತಗಾರರು ನಡೆಸಿದ ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಪುನರಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಕೆಲಸದ ಫಲಿತಾಂಶ: ಬೌರ್ಬನ್ನ ಚಾರ್ಲ್ಸ್ III ಮತ್ತು ಫರ್ಡಿನ್ಯಾಂಡ್ IV.ಮೊದಲನೆಯದು, ಕಬ್ಬಿಣ ಮತ್ತು ಉಕ್ಕಿನ ಕಂಬದೊಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಕೆಲಸದ ವಿಧಾನಗಳ ಹಿಂದುಳಿದಿರುವಿಕೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡ ನಂತರ, ಯುರೋಪಿನ ಸುದೀರ್ಘ ಹುಡುಕಾಟದ ನಂತರ, ಸ್ಯಾಕ್ಸನ್ ಮತ್ತು ಹಂಗೇರಿಯನ್ ಖನಿಜಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರನ್ನು ಕ್ಯಾಲಬ್ರಿಯಾಕ್ಕೆ ಆ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಹೊಸ ಉತ್ಪಾದನಾ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಲು ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಇದಲ್ಲದೆ, ಆಡಳಿತಗಾರನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು, ಅದನ್ನು ಇಂದು ನಾವು ಪರಿಸರಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಬಹುದು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, 1773 ರಲ್ಲಿ ಬೌರ್ಬನ್ನ ಚಾರ್ಲ್ಸ್ III ಕಂಪನಿಯ ಅದೇ ವಿಸ್ತರಣೆಯು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಗಣನೀಯ ಹಾನಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಅರಣ್ಯ-ಉಳಿತಾಯ ಆದೇಶವನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿತು. ಫರ್ಡಿನಾಂಡೊ ಪರಿಸರವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅದರ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ಮೊಂಗಿಯಾನಾ ಉತ್ಪಾದನಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.ಫರ್ಡಿನಾಂಡೋ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರವು ರೈಲ್ವೆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ರಿಯಲ್ ಫೆರಿಯೆರಾ ಡಿ ಮೊಂಗಿಯಾನಾ ನೇಪಲ್ಸ್-ಪೋರ್ಟಿಸಿ ರೈಲುಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಗ್ಯಾರಿಗ್ಲಿಯಾನೊ ಮೇಲಿನ ತೂಗು ಸೇತುವೆಗೆ ಜೀವ ನೀಡುವ ವಸ್ತುವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ಪ್ರಾಚೀನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಇತರ ಮಹಾನ್ ಸಸ್ತನಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಕಬ್ಬಿಣ ಮತ್ತು ಉಕ್ಕಿನ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು ಪೈಟ್ರಾರ್ಸಾದಲ್ಲಿ ಲೋಕೋಮೋಟಿವ್ಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಮೊದಲ ಸಸ್ಯದ ಜನನ ಮತ್ತು ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ.ಮೊಂಗಿಯಾನಾದಲ್ಲಿ ಇಟಾಲಿಯನ್ ಪರ್ಯಾಯ ದ್ವೀಪದ ಮೊದಲ ಕಬ್ಬಿಣ ಮತ್ತು ಉಕ್ಕಿನ ಸಂಕೀರ್ಣದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಗೆ ಸೇರಿದೆ.ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, 1861 ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಇಟಲಿಯ ಏಕೀಕರಣದ ನಂತರ, ಇದು ಇತರ ದೊಡ್ಡ ದಕ್ಷಿಣದ ರಚನೆಗಳಂತೆ, ಕೇಂದ್ರ ರಾಜ್ಯದ ದುರುಪಯೋಗ ಮತ್ತು ಸಬ್ಸಿಡಿಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಆಳವಾದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು 1881 ರಲ್ಲಿ ಅದರ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಮುಚ್ಚುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
