Ich sugestywny wygląd, ze stawem zamieszkałym przez nasturcje wodne, niezapominajki, łabędzie i kaczki, z niezliczonymi kolorami wierzb i topoli cyprysowych odbijających się w przejrzystej tafli wody, inspirował malarzy, poetów i pisarzy od czasów starożytnych, takich jak Pliniusz Młodszy, Wergiliusz, Corot, Byron i Giosuè Carducci, który poświęcił je w swojej słynnej odie. Na pamiątkę wizyty poety w 1910 roku znajduje się marmurowa stela wyrzeźbiona w płaskorzeźbie przez Leonarda Bistolfiego, której towarzyszy epigramat autorstwa Ugo Ojettiego.Fonti del Clitunno są zasilane przez podziemne źródła tryskające ze szczelin w skale, które w czasach starożytnych tworzyły rzekę żeglowną aż do Rzymu, wzdłuż której brzegów stały świątynie, wille i łaźnie.Uznawana za świętą przez Rzymian, którzy przybywali tu, aby skonsultować się z wyrocznią boga Clitunno i odprawić obrzędy religijne, o czym świadczy obecność w dole rzeki Tempietto di Clitunno (przekształconego później w mały kościół wczesnochrześcijański pod wezwaniem św. Zbawiciela, w którym zachowały się starożytne freski), wiele żył wód rzeki zostało rozproszonych po wielkim trzęsieniu ziemi w 440 r. n.e. Później uregulowane poprzez przejście pod Marraggia, Fonti przybrały swój obecny wygląd w drugiej połowie XIX wieku przez hrabiego Paolo Campello della Spina.
