Bazylika San Salvatore, według wielkiego historyka Spoletino Sordini, jest największym zabytkiem spoletino starożytności. Prawdopodobnie pochodzenia pogrzebowego, była pierwotnie poświęcona męczenników Concordio i Senzia, zjednoczeni nie tylko dlatego, że pochowany w pobliskich miejscach, ale ponieważ oba są przypisane do cudownych cnót. Te nagłe uzdrowienia, które początkowo spoletini uznawane w sensie, później zostały połączone w wodzie ernicorum, który wylewał się w obfitości z Colle Ciciano. W dokumencie benedyktyńskim z 815 Bazylika nosi imię św. Salvatore, zmiana najprawdopodobniej związana jest z interwencją Książąt longobardzkich. Później jest określany jako Monasterium Sancti Concordii. W XVI wieku na wewnętrznych ścianach absydy wykonano niektóre freski przypominające Kult ukrzyżowania, od którego zaczerpnięto nową nazwę kościoła ukrzyżowania.Począwszy od XX wieku, wreszcie, po szeroko zakrojonych pracach konserwatorskich, Bazylika ostatecznie odzyskała obecny Tytuł San Salvatore. Budowla posiada system trójnawowy z trójbocznym prezbiterium, które w części centralnej nakryte jest sklepieniem kolebkowym na ośmiobocznej podstawie, zmodyfikowanym w typie latarni w epoce Post-renesansu. Po bokach absydy znajdują się dwie ambulakria, również absydowane, pierwotnie służące do nabożeństw, zgodnie ze wschodnio-syryjską tradycją architektoniczną, a dziś Prawdziwe otwarte kaplice. Dwie ambulakry, ponieważ przekraczają dużą absydę, która jest zewnętrznie prosta, tworzą łukowatą strukturę łącznika, co powoduje specjalny efekt elewacji z tyłu. Z wnętrza pozostają tylko sztukateria w podrobionej i niektóre elementy aparatu malarskiego w absydzie. Tutaj, w dolnej części środkowej niszy, namalowany jest cenny krzyż, na którego ramionach wiszą łańcuchy z A i Ω, otoczony fałszywymi marmurowymi ramami otaczającymi clipei, wszystko podobne do tego przedstawionego między dwoma aniołami w celi świątyni na Clitunno. Kościół ma znaczne ponowne wykorzystanie spolii lub antycznego materiału różnego pochodzenia, takiego jak kolumny, podstawy, kapitele, ramy; niektóre z nich zostały poddane recyklingowi, takie jak reliefy architektoniczne fasady, rama w prezbiterium i nakrętki na kopule. Podczas ostatnich uzupełnień przeprowadzonych pod koniec ubiegłego wieku okazało się, że wiele elementów rzeźbiarskich zostało przetworzonych na blokach z epoki klasycznej, takich jak lewy parapet (z napisem "AVO MATRI") i Most główny portalu (część ramy po raz pierwszy użyta jako próg Rzymskiego grobowca z I wieku naszej ery, którego odlew jest widoczny w Fundacji Cassa di Risparmio di Spoleto, która sfinansowała prace). Kościół od 25 czerwca 2011 roku jest częścią światowego dziedzictwa UNESCO w ramach seryjnego serwisu " longobardy we Włoszech. Miejsca władzy (568-774 n. e.)".
