Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης

Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης είναι από τα παλαιότερα και πιο σημαντικά στον κόσμο για τον πλούτο και τη μοναδικότητα της κληρονομιάς του και για τη συμβολή του στην Ευρωπαϊκή πολιτιστική σκηνή. Η προέλευση και το σχηματισμό των συλλογών συνδέονται με την εικόνα του Charles III Μπέρμπον, στο θρόνο του Βασιλείου της Νάπολης από το 1734, και την πολιτιστική πολιτική: ο βασιλιάς προώθησε την εξερεύνηση των vesuvian πόλεις θαμμένες από την έκρηξη του 79.δ.C. (ξεκίνησε το 1738 στο Herculaneum και το 1748 στην Πομπηία), και επέβλεψε την κατασκευή στην πόλη, στο Μουσείο, Αντί, με τη μεταφορά από κατοικίες στη Ρώμη και Πάρμα και είναι μέρος από την πλούσια συλλογή που κληρονόμησε από την μητέρα Elisabetta Φαρνέζε.

Είναι λόγω του γιου του Ferdinando IV το σχέδιο για να φέρει μαζί στο σημερινό κτίριο, που χτίστηκε στα τέλη του 1500 με τον προορισμό του cavallerizza και από 1616 μέχρι 1777 έδρα του Πανεπιστημίου, οι δύο πυρήνες της συλλογής Farnese και η συλλογή του Βεζούβιου αντικείμενα που έχουν ήδη εκτεθεί στο Μουσείο Herculaneum μέσα στο Παλάτι του Portici.

Από το 1777 το κτίριο επηρεάστηκε από μια μακρά φάση ανακαινίσεων και έργων επέκτασης, που ανατέθηκαν στους αρχιτέκτονες F.Fuga και P. Schiantarelli. Στη δεκαετία της γαλλικής κυριαρχίας (1806-1815) έγιναν οι πρώτες εγκαταστάσεις και με την επιστροφή των Βουρβώνων στη Νάπολη το 1816 πήρε το όνομα του πραγματικού Museo Borbonico. Σχεδιασμένο ως παγκόσμιο μουσείο, φιλοξένησε ινστιτούτα και εργαστήρια (Βασιλική Βιβλιοθήκη, Ακαδημία σχεδίασης, εργαστήριο παπύρων...), αργότερα μεταφέρθηκε σε άλλες τοποθεσίες το 1957.

Οι συλλογές του μουσείου, που έγιναν εθνικές το 1860, έχουν εμπλουτιστεί με την απόκτηση ευρημάτων από ανασκαφές στις τοποθεσίες της Καμπανίας και της νότιας Ιταλίας και από ιδιωτικές συλλογές. Η μεταφορά της Πινακοτέκας στο Καποδημόντε το 1957 καθορίζει τη σημερινή φυσιογνωμία του Αρχαιολογικού Μουσείου. Στεγάζει πολύτιμες συλλογές και αρχαιολογικά ευρήματα διακρίνονται μεταξύ των προϊστορικών και υστερορωμαϊκή εποχή στην οποία προστίθενται πολλαπλές ιστορικές συλλογές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της οικογένειας Φαρνέζε, η Βοργία και η συλλογή της αρχαίας Αιγύπτου.