Μνημείο κηδείας των μέσων του δέκατου έκτου αιώνα, κατασκευασμένο από μάρμαρο Carrara, είναι ο τάφος του Jacopo Sannazaro. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, ήταν ο ίδιος ποιητής να συντάξει το δικό του τάφο, σε τέτοιο βαθμό που Benedetto Croce το 1892, έγραψε: "αυτό το μίγμα του ιερού και του βέβηλου που είναι τόσο χαρακτηριστικό της ποίησης του Sannazaro, η πληρότητα της θρησκευτικής πίστης στο Χριστιανισμό και την πίστη στην αισθητική του παγανισμού, φτάσει σε μια πλαστική έκφραση σε αυτό το μνημείο τάφο".
Στεγασμένο μέσα στην Εκκλησία της Santa Maria del Parto στο Mergellina, το έργο του τάφου ξεκίνησε το έτος 1536, στο έργο του γλύπτη Giovanni Angelo Montorsoli, του οποίου η υπογραφή είναι παρούσα στο dado του παρεκκλησίου, το οποίο έκανε χρήση της συνεργασίας του Bartolomeo Ammannati και Francesco del Tadda.
Κατασκευάστηκε μεταξύ της Γένοβας και της Carrara, το μνημείο αργότερα αποκαταστάθηκε αρκετές φορές, ιδίως το 1683, σύμφωνα με μια γραφή που βρέθηκε στα ιστορικά αρχεία της Banco di Napoli και στα τέλη του εικοστού αιώνα, όταν δόθηκε η δυνατότητα να αφαιρεθούν οι εκδορές, οι γρατζουνιές, τα τσιπς, τα στρώματα χρώματος, η σκόνη και η ρύπανση από τον καπνό.
Ως αποτέλεσμα της γαλλικής πολιορκία της Νάπολης, το 1528, το έτος που έπεται, Jacopo Sannazaro, έδωσε στους Υπηρέτες της Μαρίας, μια φάρμα στο Mergellina στο οποίο είχε χτίσει το σπίτι του και δύο εκκλησίες, ένα από τα οποία είναι ακόμα υπό κατασκευή: στην περιοχή της αψίδας του παρόντος, αρχικά αφιερωμένη στο San Nazario, να λάβει στη συνέχεια το όνομα της Santa Maria del Πάρτο, ο ποιητής ζήτησε να ταφεί στο θάνατό του, και για να ολοκληρωθεί το έργο, διατίθενται ίδια ποσόστωση 600 δουκάτα ετησίως υπέρ των μοναχών.
Στις πλευρές μιας μεγάλης βάσης, υπάρχουν δύο αγάλματα, ένα που απεικονίζει τον Απόλλωνα με ένα πορφυρό που στηρίζεται ανάμεσα στα πόδια" και το άλλο "οπλισμένο Μινέρβα κρατώντας με το αριστερό χέρι μια μεγάλη ασπίδα βάφονται", τα οποία, κατά τη διάρκεια της αντι-Μεταρρύθμισης, και κινδύνευε, λόγω έλλειψης αντιβασιλέα, να καταστραφεί, αλλά σώθηκαν χάρη στα χαρακτικά στις βάσεις τους από τα βιβλικά ονόματα του Δαβίδ και της Τζούντιθ. Ανάμεσά τους είναι η τεφροδόχος κηδεία στην οποία βρίσκεται, περιτριγυρισμένη από "δύο μικρά αγάπη", η προτομή του ποιητή, που απεικονίζεται από την κηδεία του μάσκα και η οποία στη βάση φέρει το όνομα του Ακτίου Σόιντου. Ο χώρος που δημιουργείται από τα δύο ράφια που στηρίζουν την τεφροδόχο καταλαμβάνεται από ανάγλυφο πάνω από την επιγραφή D.O. M (Deo optimo maximo), το μοναδικό χριστιανικό στοιχείο σε έντονα παγανιστικό πλαίσιο, το οποίο απεικονίζει μια "ιστορία" με πρωταγωνιστές τον κατσικίσιο θεό Πάνα, τον Ποσειδώνα και τη νύμφη Μαρσιά. Το μνημείο, το οποίο επηρεάζεται έντονα από το γλυπτό του Michelangelo Buonarroti, είναι κατασκευασμένο από μπλοκ από μάρμαρο Carrara και γυαλισμένο στο τέλος της κατασκευής του με κερί μέλισσας
Ολόκληρος ο τάφος τείνει να αναδείξει την εραλδική και επική ποίησ
