Манастыр пірыту (Pirita klooster) быў кляштарам, як для манахаў, так і для манашак, прысвечаных Святой Брыджыт. У 1407 годзе два браты з манастыра ордэна Святой Брыджыт ў Вадстене, Швецыя, прыбылі ў Талін, каб садзейнічаць з дапамогай саветаў і іншай дапамогі пашырэнню ордэна ў Эстоніі. У 1417 годзе, нарэшце, з дапамогай гросмайстра Лівонскага ордэна быў атрыманы першы дазвол на здабычу вапняка ў горадзе, і пачалося будаўніцтва Пірыцкага манастыра. Завершаная царква была асвечана 15 жніўня 1436 года Талінскім біскупам Генрыхам ii. Пірыцкі манастыр дзейнічаў больш 150 гадоў і быў самым вялікім жаночым кляштарам у Старой Лівоніі. Ён быў жорстка разбураны рускім войскам у канцы студзеня 1575 года. Акрамя таго, была разбурана і найблізкая вёска. Большасць будынкаў мясцовыя жыхары так і не аднавілі. Яшчэ ў мінулым стагоддзі - у 1930-я гады-бульбяное поле пакрывала былыя манаскія пакоі, а бульба захоўвалася ў былым гіпакаусце рэзідэнцыі ігуменні.
