Чиети

Тибқи ривоятҳо, пайдоиши он ба юнониён рост меояд. Ҳамон ҷуғрофиёи асри 1 пеш аз милод Страбен онро аз Аркадиёни Юнон бармеояд, ки ба хотири шаҳри Тегеа ба он Тегеат ном гузоштаанд.Аммо агар пайдоиши он чандон равшан набошанд, боқимондаҳои зиёди археологӣ мавҷуданд, ки ҳангоми ҳафриётҳои ахир ва дурдаст рӯшан шудаанд, ки ақидаи онҳоеро, ки онро ба қарнҳои бисёр пеш аз милод тааллуқ доранд, аз ҷониби Марручинӣ тасдиқ мекунанд, ки мо танҳо як қабилаи таърихии онҳоро дорем. ахбор кай, якчоя бо онАларси, деи Пелигни ва деи Френтани румиёнро барои иштироки ғайримустақим дар лигаи Самнитҳо бар зидди Рум тобеъ карданд.Сарчашмаҳои осетри Тиати қадим инчунин ба мо нақл мекунанд, ки он ин дафъа бо румиён дар ҷанги зидди Пиррус, дар ҷанги Галлия, дар ҷангҳои Пуни ва Македония иштирок кардааст.Дар давраи империяи Рум шаҳри Теат шукуҳу шаҳомати хоса пайдо карда, бо ёдгориҳо (театр, ҳаммомҳо ва ғ.), ки боқимондаҳояшон рӯшан шудаанд, ғанӣ гаштааст. Он курсии прокурори император буд. Бо пайдоиши масеҳият, Тиат олиҷаноб, ки ҳатто дар Рум одамони маъруф ва қадршиносиро ба дунё овардааст, воқеияти навро, ки бар каломи Масеҳ асос ёфтааст, истиқбол мекунад ва ба он мутобиқ мешавад. Дар асри 4 маҳз усқуф ва Сент Ҷюссино буд, ки калисои театриро мустаҳкам ва ташкил кард. Мо дар бораи шахр дар асрхои миёна хамчун шахре, ки аз хукукхои гражданин худ пурра истифода мебарад, хабар дорем. Соли 801 он аз ҷониби Пипин писари Карл хароб карда шуд, аммо аз харобаҳояш бархоста, дубора ба дурахшон баргашт. Тақрибан 1000 Норманҳо онро ба яке аз марказҳои муҳимтарини худ табдил доданд ва баъдтар дар асрҳои XIII, XIV ва XV Арагонҳо ва Ангевинҳо онро ба шукӯҳи бузургтарини худ оварданд. Чиети воқеан ба пойтахти Абруццо Ситра баланд буд.Альфонсо V аз Арагон ба он хеле маъқул буд, ки вай онро курсии ноиби подшоҳӣ кард. Дар асри 16 он ба рутбаи шаҳри метрополитен баланд шуд ва курсии архиепископро ба он Ҷованни Пиетро Карата, ки ^; вай баъдтар Папа ^авл IV мешавад. Пас аз ҳаёте, ки бо таъсири барҷастаи калисо хос буд, дар асри 18 Чарлз III аз Бурбон майли хоси худро тасдиқ кард, то он даме, ки пас аз изҳори мухолифати худ, баъзан пинҳонӣ, гоҳе ба фаронсавӣ ва садоқати худ ба бурбонҳо, ӯ ҳассос набуд. ба нидохои озодй, ки аз тамоми Италия омада истодаанд, бо бехтарин писарони худ дар мубориза барои истиклолият иштирок мекунад. Дар соли 1860 Витторио Эмануэли II дар шахр бо шарафи бузург кабул карда шуд ва бо тантана бурда шуд.