ارمیتاژ سانتا کاترینا دل ساسو

آرامگاه سانتا کاترینا دل ساسو بر روی صخره ای بر روی دریاچه، دور از سرزمین اصلی ساخته شده است و تنها از طریق یک پلکان بسیار طولانی و بسیار دلنشین به آن متصل می شود.امروزه، به لطف قایق‌های زیادی که در آب‌های دریاچه حرکت می‌کنند، می‌توان در هر زمانی از روز به هرمیتاژ سانتا کاترینا رسید، از سفری خارج از شهر به مکانی مسحورکننده لذت برد یا از هرج و مرجی که ، اغلب، در مناطق توریستی پر ازدحام تنفس می شود.تاریخچه هرمیتاژ در افسانه ها پوشانده شده است و لازم است برای دانستن تولد آن به زمان هایی که طاعون سواحل دریاچه را در هر دو سواحل Piedmontese و Lombard محاصره کرده بود برگردیم.هرمیتاژ توسط یک تاجر ثروتمند به نام آلبرتو بسوزی تأسیس شد. بسوزی که خود را در میان یک کشتی غرق شده یافت، خود را به قدیس کاترین اسکندریه سپرد و عهد کرد که در صورت نجات او توبه کند. تاجر با چسبیدن به چند صخره خود را نجات داد و همانطور که قول داده بود در آنجا بازنشسته شد تا گوشه نشین شود: ارمیتاژ اکنون در آن مکان ایستاده است.در سال 1195 آلبرتو برای مقابله با طاعون که نواحی اطراف را فرا گرفته بود، مداخله کرد و به دنبال مکاشفه فرشته، کلیسای کوچکی مشابه آنچه که بقایای سانتا کاترینا دالساندریا در سینا را در خود جای داده بود، ساخت. پس از مرگش در سال 1205، آلبرتو در کنار کلیسای کوچک سانتا کاترینا به خاک سپرده شد و بعداً او را با برکت اعلام کردند: مبارک آلبرتو بسوزی که بقایای او هنوز در ارمیتاژ آرام گرفته است.هرمیتاژ متعاقباً یک واقعیت معجزه‌آسا دیگر را دید: وقتی در قرن هفدهم برخی از تخته سنگ‌ها فرو ریختند و روی طاقی که از مقبره آلبرتو محافظت می‌کرد فرو ریختند، سرنوشت از آنها خواست که در فاصله کمی از زمین توقف کنند تا سال‌ها بعد به آرامی روی زمین بنشینند. این واقعیت به تداعی قطعی مکان نماز با معجزه کمک کرد.در طول دهه 1300، جمعیتی از راهبان آگوستینی در آن سکونت داشتند. در سال 1379 رومیتی آمبروسیانی و در سال 1649 کارملیت ها را به دست گرفتند. از سال 1970 هرمیتاژ سانتا کاترینا متعلق به استان وارسه بود که کار بازسازی را انجام داد که در سال 1986 به پایان رسید: سپس این سازه به بندیکتین ها سپرده شد.قدمت مجموعه صومعه واقعی به دهه 1300 برمی گردد، اگرچه نقاشی های جدیدتر مربوط به دهه 1800 هستند. ارمیتاژ از سه ساختمان تشکیل شده است: صومعه جنوبی، کانونتینو و کلیسا. در سمت چپ دومی، بر فراز دریاچه، برج ناقوس قرن چهاردهمی را پیدا می کنیم.در سال 2010 یک آسانسور حفر شده در صخره افتتاح شد که دسترسی از پارکینگ به میدان بالا را کمتر مشکل می کند.