هسته باستانی کلیسای دانشگاهی خارج از دیوارهای قرون وسطایی به عنوان یک کلیسای کوچک حومه شهر در سال 1097 قرار داشت. با توجه به محدودیت های معماری سازه و تعداد فزاینده ایمانداران، آن را در یک طرح متقاطع لاتین با سه شبستان به دستور استاد دون جوزپه لا پیلوسلا در نیمه دوم قرن شانزدهم. چندین بار تا نیمه اول قرن هجدهم بازسازی شد و در 3 فوریه 1737 با گاو نر پاپ کلمنت دوازدهم عنوان دانشگاه را به خود اختصاص داد. در سال 1732 بازسازی های بیشتری آغاز شد، که طی آن تزئینات باروک اواخر که به دوناتو سارنیکولا سفارش داده شد، ظاهری باشکوه به فضای داخلی بخشید که نشان می دهد یکی از عالی ترین نمونه های باروک کالابریایی است. برج ناقوس (1817) و گنبد (1794) در سال 1862 با ویژگی های زرد و سبز مایولیکایی به سبک کامپانیا پوشانده شد. نما در دهه 40 قرن نوزدهم به سبک نئوکلاسیک تکمیل شد. به دو سطح تقسیم میشود که توسط رشتهای متشکل از تریگلیفها و متوپهها با نمادهای کلاسیک تقسیم میشود، سطح پایینی با شش ستون دوریک تقسیم میشود، سطح بالایی که توسط چهار ستون یونی که در فضاها توسط حلقههایی احاطه شدهاند حمایت میشود و بر روی پدینت بالا میرود. بازوهای خانواده Spinelli di Scalea. امروزه ساختمان پلان صلیبی لاتین اصلی را حفظ کرده است، در راهروهای جانبی پنج نمازخانه در هر طرف به دهانه هایی تقسیم شده است که با گنبدهای کوچک احاطه شده اند، در حالی که شبستان مرکزی دارای طاق بشکه ای است که ده پنجره به آن مشرف است. یک سیبوریوم و دو فرشته دعا در انتهای محراب عالی متعلق به مدرسه پیترو برنینی است، در حالی که مدونا دگلی آنجلی (1505) از صومعه سن برناردینو و بر روی یک محراب در گذرگاه قرار گرفته است توسط مجسمهساز مشهور آنتونلو گاگینی رنسانس جنوبی سمت راست. محراب هایی از مکتب ناپلی قرن هجدهم وجود دارد. از نویسندگان و مهمترین آثاری که به یاد داریم: فرانچسکو لوپز، لیماکولاتا (1747)، آدولوراتا، سن جیووانی باتیستا و برخی از مقدسین (1748) و برخی از طرح های او. خانواده سارنلی، معجزه سان فرانچسکو دی سیلس (1747)، تاجگذاری باکره (1747) و مدونا دل روزاریو و برخی از مقدسین؛ جوزپه توماجولی، مرگ سن جوزپه (1742) و سن جووانینو در همان دوره. و سرانجام توسط نقاش مورانی لو توفو باکره بین قدیس سیلوسترو و جیووانی باتیستا (1763) و ارواح برزخ. در میان آثار چوبی، گروه کر (1792)، منبر و برخی از کابینت های مقدس ساخته شده از اواخر قرن هجدهم تا اوایل قرن نوزدهم توسط ماریو و آگوستینو فوسکو بسیار ارزشمند است. در پایین اپسیس، که از صومعه کولورتو میآید، یک سنگ مرمر چند کروم از اوایل قرن هفدهم وجود دارد که با مجسمههای سنت آگوستینو و سانتا مونیکا با مریم مجدلیه در مرکز، منسوب به کوزیمو فنزاگو یا به Naccherino، بال دو پوتی معاصر. قربانگاه نیز ارزش زیادی دارد. با یک سقف خزدار نادر اواخر قرن شانزدهم از ساخت محلی متعلق به کیت مقدس باستانی پوشانده شده است، موردی برای روغن های مقدس در سنگ مرمر متعلق به سال 500 وجود دارد. همچنین یادگارهای متعددی از قدیسان وجود دارد، از جمله سنگ قبر مقدس و رد پایی از صندل S. Francesco da Paola که بر روی صخره ای از کوه Sant'Angelo در عمل برکت کالابریا قبل از رفتن به فرانسه باقی مانده است.
