کلیسای کلیسای سراوال

هسته کوچکی با منشا بسیار دور که درست در بالادست Varano dè Melegari (پارما) واقع شده است، در یک پرتاب سنگ از رودخانه Ceno و Via Francigena.Serravalle "والیوم" باستانی است. کلیسا اختصاص داده شده به سان لورنزو، که وجود آن از سال 1005 مشخص شده است، یکی از دورافتاده ترین کلیساهای محلی در منطقه پارما است، تنها کلیسایی است که یک ساختمان مستقل و ویژه برای جشن غسل تعمید دارد: مراسمی که در قرون وسطی، در میان تمام کلیساهای یک قلمرو خاص (به نام pievato) فقط توسط محله اداره می شد. و این دقیقاً تعمیدگاه است که به شکل هشت ضلعی، در سنگ های مربع شکل، با پوشش سقفی صاف، شایسته توجه ویژه است.قدمت آن به قرن 10-11 می رسد (اما به گفته برخی از محققان و مورخان حتی می توان آن را به قرن 8 - 9 نسبت داد) با دو درگاه دسترسی مشخص می شود و با چهار پنجره تک لنتس روشن می شود. هشت ضلعی گیاه. سنت آمبروجیو، مشترک بسیاری از غسل تعمیدگاه‌هایی است که در منطقه مرکزی-شمال ایتالیا بین قرن‌های 5 و 13 ساخته شده‌اند، و سنت آمبروجیو آن را شکل ایده‌آلی برای این نوع ساختمان می‌داند، زیرا عدد هفت نشان‌دهنده زندگی زمینی (با شش روز خلقت) است. و روز استراحت خدا) و عدد هشت به جای آن نشان دهنده روز هشتم یا جهان آخرت است، یعنی روز رستاخیز که در آن غسل تعمید آغاز می شود.اما هشت ضلعی جنبه های دیگری را نیز در معنای خود پنهان می کند. Octoad یا Octonary موجودی عددی و نمادین است که با عدد هشت نشان داده می شود. این عدد چهارگانه مضاعف، یکی فعال و دیگری غیرفعال را تداعی می کند و تعادل سازنده اشکال، خلقیات و انرژی های کیهانی را خلاصه می کند. در سنت باطنی، بسیاری از نمادها از عدد هشت الهام گرفته شده اند.حتی شوالیه‌های معبد، در نمادگرایی کلی‌شان، علاقه خاصی به عدد هشت داشتند: صلیب سعادت‌ها، که به‌ویژه در روزهای اولیه نشان رسمی آنها بود، از هشت ضلعی گرفته شده است.در ابتدا دیوارها باید رنگ آمیزی می شدند و مشخصه آنها یک سنگ تراشی در دوره ها بود که در گوشه ها با نیم ستون هایی که با ستون ها متناوب هستند مشخص می شدند و به سرستون های ساده ختم می شدند. فقط یکی از اینها کنده کاری شده و یک صورت و یک پرنده به تصویر کشیده شده است: احتمالاً نمادهای انجیلیان لوقا و یوحنا.به طور خاص، چهره با چشم هایی مشخص می شود که زیر آن ها مردمک به عنوان شاقول تعریف شده است. آن را با موهای نزدیک به صورت نوارهای موازی و موج دار که از یک تافت مرکزی خارج می شوند، که توسط یک روسری پوشانده شده است، قاب شده است. هم صورت و هم ویژگی های عقاب با پرهای کاملاً مشخص پایتخت را به قرن دوازدهم می رساند.کلیسای محله و غسل تعمید، و همچنین سایر ساختمان های مشابه در این دره ها، بر منطقه ای از سکونتگاه رومی باستان اصرار دارند. این را نیز کشف، سالها پیش، از یک محراب نذری از مرمر سفید که به فرقه دیانا اختصاص داده شده بود، تأیید می کند که در دیواری از تعمیدگاه که اکنون در موزه باستان شناسی پارما نگهداری می شود، پیدا شده است.این بنا همواره مورد توجه محققان بوده است و به دلیل وجود محراب و دیگر یافته‌های رومی، گمان می‌رود که قبلاً مکانی مقدس برای مشرکان بوده و دقیقاً به دیانا اختصاص یافته است. لازم به ذکر است که کلیسای پلبی در مجاورت سن لورنزو پس از فروریختن آن در قرن چهاردهم به طور کامل بازسازی شد و در سال های 1796، 1814 و 1927 مرمت شد. امروزه کلیسا دارای پلان تالار با اپسی نیم دایره و نمازخانه های جانبی است.