Posolić

Salo znajduje się w centrum pięknej zatoki u podnóża góry S. Bartolomeo (m. 568) i jest uważane za "stolicę" górnej Gardy Bresciano. Historyczne centrum Salo to gęsta sieć ulic, zaułków i małych placów z majestatycznymi rezydencjami, eleganckimi sklepami, licznymi restauracjami i wieloma hotelami.

Nazwa "Salo" nie ma wyraźnego pochodzenia: niektórzy sięgają po imię Etruskiej królowej Salodii, która mieszkała w Salo, zakładając wspaniałe pałace. Inni kojarzą go z lucumonem (magistratem) Saloo, szlachcicem pochodzenia etruskiego, jeszcze inni z łacińskim terminem Salodium, który oznaczał sale i pokoje, w których bogate były wille z epoki rzymskiej nad jeziorem. Jednym z wiarygodnych wyjaśnień wydaje się być to, co nawiązuje do nazwy Salo, fakt, że miasto było nawet w starożytności stolicą gospodarczą, w której przechowywano bardzo ważne zasoby, takie jak sól. To miasto szczyci się starożytnymi rzymskimi roszczeniami: w północno-zachodniej części Salo (Strefa Lugone, obecnie Via Sant ' Jago) znaleziono rzymską nekropolię. 13 maja 1426 po długim okresie wojen Salo "zwierzył się" spontanicznie i" ligatycznie " (tak mówią dokumenty) spokojnej Republice Weneckiej, która uznała ją za szeroką autonomię. Na głównym placu gminy do dziś możemy znaleźć kolumnę przedstawiającą lwa św. Marka, symbolizującą weneckie posiadłości.

W 500 r. powstały akademie i Miejskie życie kulturalne, charakteryzujące się takimi postaciami jak Humanista Jacopo Bonfadio, mistrz Gasparo da Salo, lekarz astronom Paolo Gallucci, filozof Antonio Cain. W 1796 r.w Salo wielokrotnie starły się armie francuskie i austriackie. Koniec Republiki Weneckiej usunął Salo ze stanowiska stolicy Riwiery, łącząc go z Republiką Cisalpian, a następnie z Królestwem Włoch. W 1848 Salo przyłączył się do powstania mediolańskiego, niszcząc Regalia Habsburgów i tworząc Gwardię Narodową. Wielu ochotników walczyło z piemontami i Garibaldim. 18 czerwca 1859 r.Garibaldi wszedł do Salo między dwoma skrzydłami świątecznego tłumu, miasto udzieliło pomocy rannym San Martino i Solferino. Od września 1943 r.do kwietnia 1945 r. podczas drugiego konfliktu światowego Salo zasłynął z bycia niesławną stolicą tak zwanej "Włoskiej Republiki społecznej".