Top of the World
Ta niegościnna i mało żyzna ziemia, podarowana w 1294 roku przez cesarza Karola II Andegaweńskiego hiszpańskiej rodzinie szlacheckiej De Laya (która z czasem przekształciła się w Dell'Acaya), stała się w renesansie miejscem rozkwitu koncepcji miasta idealnego, rozumianego jako przestrzeń, którą należy tak zaprojektować, aby można było w niej żyć w harmonii, jako miejsce spotkań społecznych, przestrzeń dostosowaną do człowieka, zaprojektowaną na jego miarę i zdolną zagwarantować cywilizowane życie.Wyjątkowa forteca-miasto, zaprojektowana, aby przeciwstawić się krwawym najazdom tureckim w XVI wieku, ostatni i niezastąpiony bastion obronny chroniący Lecce.To Alfonso dell'Acaya, siódmy baron Segine, rozpoczął budowę imponującego dzieła obronnego pod koniec XV wieku, budując dwie okrągłe wieże na północno-wschodnim i południowo-zachodnim rogu zamku. Gian Giacomo, który w 1521 r. po śmierci ojca został ósmym baronem feudalnym, szybko zorientował się, że te odizolowane wieże nie będą długo chronić ziemi i ludzi, także dlatego, że właśnie w tych latach zaczęła się upowszechniać broń palna. Segine został więc przekształcony pod względem militarnym: zbudował miasto w ramach wysokich murów bastionowych o planie czworoboku, gdzie zamek zastąpił bastion na południowo-zachodnim rogu. mapa acaya Pięciokątne, lancetowate bastiony z wycofanymi bokami, obecność "zdradzieckich tronów" (otworów w murach, z których wychodziły paszcze armatnie, ukrytych w wycofanych bokach i niewidocznych) w połączeniu z systemem murów o podwójnym rejestrze (którego dolna część jest nachylona), chodnikiem patrolowym wzdłuż całego obwodu i głęboką fosą, która w całości otacza miasto, szybko uczyniły z tej twierdzy-miasta miejsce nie do zdobycia.Ale w koncepcji idealnego miasta życie wojskowe musiało być całkowicie zintegrowane z życiem cywilnym i właśnie w oparciu o te koncepcje Gian Giacomo uczynił z Acayi niezwykłą wioskę: zespół urbanistyczny zorganizowany na regularnych ortogonalnych osiach dróg, przeciętych po przekątnej trzema placami (Piazza d'Armi, przed jedynym wejściem do zamku; Piazza Gian Giacomo, w centrum wioski, gdzie stoi kościół Madonna della Neve, zbudowany na początku XVI wieku i całkowicie odrestaurowany w 1865 roku; Piazza Convento, na północno-wschodnim rogu, gdzie stoi klasztor S. Maria degli Angeli, który sam zaprojektował. Maria degli Angeli, który sam zbudował), który do dziś zachował swój pierwotny układ. Jedynym wejściem do miejscowości był Porta Monumentale, zbudowany przez Gian Giacomo w 1535 roku i odrestaurowany przez rodzinę Vernazza, ostatnich feudalnych panów Acaya, w 1792 roku.mury garittyCałkowicie samowystarczalne idealne miasto, które w obrębie swoich murów zawierało: głęboką studnię źródlanej wody do utrzymania się przy życiu, znajdującą się w centrum Piazza d'Armi; podziemną olejarnię o kunsztownym wykonaniu; dziesiątki silosów wykopanych w skale, służących do gromadzenia i przechowywania produktów spożywczych (do dziś widocznych dzięki starannemu brukowi, który wydobywa oryginalny projekt układu miejscowości).To właśnie na podstawie tych radykalnych zmian baron Gian Giacomo, w 1535 roku, narzucił własne imię zaprojektowanej i zbudowanej przez siebie wiosce.Ale Acaya wykracza poza swoją renesansową historię. Poza murami stoi pochodząca z połowy XVIII wieku kaplica San Paolo, najstarsze (obok Galatiny) miejsce pielgrzymek ofiar ukąszenia tarantuli. Według ludowych wierzeń tarantyzm, spowodowany ukąszeniem tarantuli (Lycosa tarentula), wywoływał stan ogólnego złego samopoczucia - stan katalepsji, pocenia się, kołatania serca - w którym muzyka, taniec i kolory były podstawowymi elementami terapii, polegającej na muzycznych egzorcyzmach. W tym momencie tarantata, ułaskawiony przez św. Pawła, był prowadzony do kaplicy świętego i pił świętą wodę z przylegającej do niej studni.Acaya to kawałek historii, który dotarł do nas w nienaruszonym stanie, wspomnienie świetności minionych czasów, miejsce opowieści, ludzi i architektury, którego nie zdołał pokonać nawet czas.(A.Potenza)
