Archiwum Państwowe Neapolu mieści się w starożytnym klasztorze benedyktyńskim Santi Severino i Sossio, w samym sercu starożytnego centrum miasta. Jego historia związana jest z obecnością od IX wieku benedyktynów, którzy założyli klasztor, do którego w 902 r. przenieśli ciało S. Severino, a po pewnym czasie relikwie S. Sossio odnalezione w Miseno . Sugestywny krużganek zwany Atrio del Platano, najstarsza część klasztoru, wziął swoją nazwę od drzewa, które – zgodnie z prawem 34platnda – zasadził św. Benedykt. Cykl renesansowych fresków jest najbardziej kompletny w mieście i przedstawia epizody z życia świętego. Został ukończony w 1515 roku przez Antonio Solario znanego jako „lo Zingaro”. Obok otwierają się dwa inne dziedzińce: pierwsze Atrium odpowiada pierwotnemu wejściu, a drugie, Atrium Capasso, poświęcone jest słynnemu neapolitańskiemu uczonemu, który pełnił funkcję dyrektora Archiwum Państwowego w Neapolu. Wreszcie dochodzimy do Atrium Marmurów, rozpoczętego w 1598 r. i ukończonego w 1623 r., które stanowi kulminację programu renowacji klasztoru w okresie renesansu. Wewnątrz znajdują się monumentalne sale: Kapituła mnichów, obecnie Sala Catasti, ozdobiona freskami Belisario Corenzio na początku XVII wieku z przypowieściami, postaciami alegorycznymi i scenami z Ewangelii; refektarz, obecnie Sala Filangieri, z wielkim freskiem przedstawiającym rozmnożenie chleba i ryb oraz alegorię założenia zakonu benedyktynów, również autorstwa Corenzio; sugestywna Sala Tasso, tzw. na pamiątkę pobytu poety w klasztorze benedyktynów. W 1799 roku klasztor został zlikwidowany z powodu podejrzeń o sympatię zakonników do rewolucyjnych idei, a budynek przeznaczono na krótki czas na siedzibę Akademii Mariny. Cenne drewniane wyposażenie charakteryzuje także niektóre pomieszczenia na trzecim piętrze, w których znajduje się Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Archiwum Farnezyjskie, a Apteka jest nieco ustronna, charakteryzująca się intarsjowanymi półkami i piękną podłogą. Na uwagę zasługują również pomieszczenia na IV piętrze: Biblioteka; Szkoła Paleografii, Archiwistyki i Dyplomatyki; Sala Dyplomatyczna; Sala Szlachetnych Archiwów i środowisko, w którym znajduje się większość dokumentów wytworzonych przez Królewską Izbę Podsumowanie.
