Usytuowany w najwyższym punkcie miasta, tuż na wzgórzu "La Terra", budynek znany jako Katedra Wniebowzięcia NMP, jest rdzeniem religijności stolicy Irpenii.
W wyniku wydarzeń wojennych i trzęsień ziemi, które nawiedziły Irpinię, kościół przeszedł na przestrzeni lat znaczące zmiany.
Jego budowa pochodzi z 1132 roku, kiedy to kościół został założony przez biskupa Roberta i poświęcony San Modestino. W stylu romańskim katedra zachowała swój pierwotny wygląd aż do końca XVII wieku, kiedy to po kilku renowacjach i przebudowach dokonanych przez biskupa Francesco Gallo, plan został zmieniony na barokowy.
Fasada kościoła jest elegancka i została zaprojektowana około 1860 roku przez architekta Pasquale Cardola. Podzielony na dwie wysokości gzymsem, jest w stylu neoklasycznym, biało-szarym. Trzy portale wejściowe wyróżniają się w niższej kolejności. Po bokach głównego wejścia znajdują się dwie nisze, wewnątrz których znajdują się posągi św. Skromnego, patrona miasta, oraz św. Wita, założyciela klasztoru Montevergine i patrona Irpinii.
Dzwonnica wznosi się po prawej stronie fasady, podstawa została zbudowana z kamieni pochodzących z rzymskich budowli z I wieku p.n.e., a kopuła cebulowa została dodana w XVIII wieku.
Wnętrze katedry, w kształcie krzyża łacińskiego, ma trzy nawy i dziesięć kaplic bocznych. Ważny jest sufit nawy głównej, wykonany w XVIII wieku.
Obok prezbiterium, po lewej stronie, znajdują się dwie kaplice San Modestino, czyli skarbiec San Modestino, ponieważ w cennych przypadkach przechowywane są tam relikwie świętych patronów, którym poświęcona jest diecezja Avellino, a także srebrne popiersie San Modestino. Po prawej stronie znajduje się kaplica Najświętszej Trójcy, w której zachowała się płaskorzeźba przedstawiająca Trójcę z połowy XVI wieku.
Teren apsydowy jest piękny i bujny. Drewniany chór z XVI wieku i ołtarz z XVIII wieku, ozdobiony pięknymi marmurami.
transept kościoła daje dostęp do najstarszej części katedry: Krypty. Z 6 wieku, to naprawdę jest mały klejnot. Reprezentuje on mały kościół Santa Maria dei Sette Dolori, zwany również Crypta dell'Addolorata. W stylu romańskim, z trzema nawami oddzielonymi kamiennymi kolumnami, jest to to, co pozostało z kościoła Matki Bożej, zbudowanego w okresie lombardzkim i przekształconego w katedrę po przebudowie Stolicy Apostolskiej w Avellino w 969 roku. Spoglądając na górę, można zobaczyć na suficie XVIII-wieczne freski Angelo Michele Ricciardi.
