Bevagna

Bevagna znajduje się w centrum doliny Umbrii, za Asyżem z ciężarem silnej duchowości, przed Spoleto, stolicą współczesnej kultury, muzyki, teatru, tańca. Bevagna jest również w centrum trasy, która biegnie z Florencji do Rzymu, nie daleko od via Francigena, tej samej trasie, że przez wieki widział poetów, Literatów, artystów i filozofów, podróżować po pięknym kraju w poszukiwaniu sztuka, historia i krajobrazy. Bevanya, starożytna Mevania, stolica plemion umbryjskich, centrum dróg lądowych i wodnych.....w jego tytule "miasto stojące pośrodku" jest starożytna i moderna rzeczywistość.

Poprzecinana ważnym rzymskim konsulem Flaminia i otoczona wodami, Klitunno, Timia, Tiberón.....Bevagna to cenna Skrzynia z klejnotami, miejsce, w którym czas zwalnia, oferując sugestie i atmosferę, w której podróżnik może poczuć się jak bohater,a nie tylko widz ... Sztuka i historia, opowieść o kamieniach i opowieść o ludziach, starożytne rzemiosło i produkty ziemi… Starożytne miasto, podobnie jak obecne, stało na niewielkim wzniesieniu doliny Umbrii, otoczonym z trzech stron drogami wodnymi Tinia i Klitunno. Polityczna i religijna Stolica Umbrii, Mevania, znajduje się w centrum "systemu" dróg wodnych i lądowych, między dużymi i małymi świątyniami, co czyni ją również centrum handlowym całej Doliny. Otwarcie około 220 rpne ulicy konsularnej Flaminia, która tworzy Decumano Maximo (obecny przebieg Amendola-Matteotti), stawia ją w bezpośrednim związku z Rzymem. Tak zwany "Trivius", miejsce spotkań Decumana i Cardo Maxima (obecny dyrektor Via Crescimbeni-via S. Margherita) określa forum rzymskiego miasta, które od 90 rpne stało się gminą przypisywaną plemieniu Emilii.

Od III w. n. e. rozpoczyna się długi okres upadku. Po wejściu na orbitę Księstwa Longobardzkiego Spoleto (stąd termin Gaite oznaczający dzielnice), po podboju Franków miasto od 1187 r.było wolną gminą zarządzaną przez konsulów i ucierpiało w wyniku walk między papiestwem a Cesarstwem. Centrum średniowiecznej osady przenosi się na dzisiejszy Plac Silvestri, klejnot architektury z dwoma romańskimi kościołami i Pałacem miejskim. W latach 200. nędzne zakony, franciszkanie, Dominikanie i augustianie, pasują do tkaniny budynku ze swoimi kościołami. W 1371 r.rozpoczęła się dominacja okopów, które będą nimi rządzić do 1439 r.

Rekultywacja równin rozpoczęta w XV wieku., nie daje istotnego rozpędu gospodarce rolnej, nastawionej przede wszystkim na uprawę i przetwórstwo konopi. W latach 1554-1860 miasto przeszło na stałe pod panowanie Kościoła Rzymskiego. Prywatne prace budowlane z XVII i XVIII wieku nadają miastu nowoczesny wygląd.

W 1825 r.otrzymał od lwa XII tytuł miasta, a wkrótce potem, w 1832 r., został uszkodzony przez trzęsienie ziemi.

Pozostając głównie na marginalnym miejscu z ekonomicznego punktu widzenia, w ciągu ostatnich 20 lat miasto otworzyło nowe powołanie turystyczne, stając się, z doskonałymi produktami (Wino i olej w ogóle), nienaruszoną średniowieczną atmosferą i różnorodnością struktur hotelowych, symbolem spokojnego i prostego życia, oazą spokoju i piękna, z dala od ekscesów nowoczesności.